 |
@britannica.com |
7/4/2026
Τότε που οι Έλληνες θεωρούσαν την Μακεδονία Μάνα τους, ο Αλέξανδρος ήθελε να πάρει ξανά το σπαθί στα χέρια του και ο Μελάς φώναζε: θα εργαστώ σκληρά, σκλάβους να ξεσηκώσω!...
Στενάζει του Αλεξάνδρου μας η δοξασμένη μάνα,
για να συνάξει τα παιδιά βαράει η καμπάνα.
Τα σκορπισμένα της παιδιά τον πόνο της ακούνε
και τρέχουν προς βοήθεια, ζωή περιφρονούνε.
Και από της γης τα πέρατα στο πλάγι της πετούνε,
σχίζουν στεριές και πέλαγα, το θάνατο πατούνε,
και κείνη τ΄ αγκαλιάζει και με βρεμμένα μάτια
λέγει, "η Μακεδονία μας, δεν θα γενή κομμάτια!
Τώρα ακούτε όλοι εσείς, τον πόθο μου, παιδιά μου,
Βουλγάρους μην αφήσετε να σχίσουν την καρδιά μου..."
Κα μέσα από τα σκέλεθρα, που άγιο φως στολίζει.
του Αλεξάνδρου η ψυχή πετώντας ξεφωνίζει.
Ω, πες μου τότε τι χαρά μάς έδωσε μεγ΄λαη,
δεν εφαντάσθηκε κανείς πιο ωραία, πιο μεγάλη,
σα μελωδία, σαν βροντή ακούσθη η φωνή του
κι είπαμε με ανακούφιση, μας ακολουθεί η ψυχή του/
Μόλις τ΄ Αλέξανδρου η φωνή ήτανε τελειωμένη
έριξε αθάνατη ματιά, σαν ήλιος που θερμαίνει.
Τότε άνοιξε ο Αλέξανδρος τα ζηλευτά φτερά του
και επέταξε στον Όλυμπο, στα κάστρα τα δικά του.
Πλην η μεγάλη του ψυχή, που εδώθε φτερουγίζει,
με ένα πικρό αναστεναγμό που μάχες προορίζει
και αχνοφιλεί τους ήρωας και τους σφιχταγκαλιάζει
είπες μας "σ΄ όλους σας σπαθί και δόξα σάς ταιριάζει".
Αχ! εννοώ, Αλέξανδρε, τι λαχταρεί η καρδιά σου.
θάθελες πάλι ελευθεριά να δώσεις στα παιδιά σου.
"Ναι, ήθελα στα χρόνια αυτά νάρθω να ξαναζήσω.
ξανάφτιασέ μου το σπαθί, Μάνα, να τους μετρήσω".
Αυτά είπενε μ΄ απόφαση μέσα από την καρδιά του,
με μία στερνή παρηγοριά σκορπώντας τα παιδιά του.
Για σας στον Πλάστη, τέκνα μου, ικέτης θε να γίνω
και με φωνή πονετική θα τόνε προσκυνήσω.
Θ΄ αχνοφιλώ με δάκρυα τ΄ αντάρτικα λημέρια
μ΄ εδιαφέρο θα ρωτώ και τ΄ ουρανού τ΄ αστέρια,
που βλέπω εδώ τους Κρητικούς και τους Παληολαδίτες
και φύτρωσαν εις στα βουνά ωσάν τους αμανίτες.
Να και τους Μακεδόνας μας, με όπλα εις το χέρι,
όλοι θα αδελφωθούμε, θα γίνομ΄ όλοι ταίρι,
να μπούμε μέσα στον χορό, στο αίμα να χωθούμε,
για όλοι να πεθάνουμε ή να λευθερωθούμε.
Ω, πάρε για τα χρόνια μας τη νιότη τη ζωή μας
και δώστα, δώστε τα σ΄ αυτό, γιατί σε τέτοιο ένα θνητό
χαλάλι η ζωή μας".
Σε δύο μήνες ο Μελάς λέει στον Κατεχάκη,
"...για τον Αγώνα στην καρδιά έχω πολύ μεράκι
Και δεν μπορώ να μείνω πια, σώμα θα οργανώσω,
εκτός αυτού θα εργασθώ σκλάβους θα ξεσηκώσω.
Στον Στρεμπενιώτη ήρωα έχω μεγάλη ελπίδα
πως ο Βαγγέλης θα γενή δράκος για την Πατρίδα..."
Πηγή: "Οι Πρωτοπόροι του Μακεδονικού Αγώνος 1903-1909" Π. Γύπαρη, Αθήναι 1962
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου