25/6/2026
Ο Ιμπραήμ με 7.000 πεζούς και καβαλάρηδες, πέρασε στην Πελοπόννησο, θέλοντας να καταπνίξει την Επανάσταση που στο μεταξύ είχε φουντώσει ξανά.
Στις 22 Ιουνίου του 1826, στα σύνορα της Μάνης, εκεί, στο στενό του Αρμυρού, έκανε επίδειξη της ισχύος του. Σκοπός του ήταν να αποτελειώσει τους Μανιάτες, και πίστευε πως εύκολα θα τα καταφέρει.
Ωστόσο, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική! Σε μια δίοδο πλάτους δύο χιλιομέτρων ανάμεσα σε βουνό και θάλασσα, στα στενά της Βέργας, οι Έλληνες, γενναίοι και αποφασισμένοι να του δώσουν ένα δυνατό μάθημα, έχτισαν γρήγορα μια μάντρα, από πέτρες! Και από εκεί, απέκρουαν τις επιθέσεις των τουρκοαιγυπτίων!
Βλέποντας ο Ιμπραήμ ότι νικιέται, έστειλε με πλοία κι άλλους άνδρες, περί τους 1.500, για να κάνουν αντιπερισπασμό στα μανιάτικα παράλια. Την ώρα που οι Έλληνες ακούραστοι απέκρουαν τις διαδοχικές επιθέσεις του Ιμπραήμ στην Βέργα, οι 1.500 εχθροί μας κατάφεραν να αποβιβαστούν στον Δυρό, στις 25 Ιουνίου του 1826. Κατέλαβαν τα χωριά Πύργος και Χαριά και κίνησαν για την Αρεόπολη. Σε περίπτωση που νικούσαν, οι Έλληνες στην Βέργα θα βρίσκονταν ανάμεσα σε δυο πυρά.
Θα επικρατούσαν οι τουρκοαιγύπτιοι, θα αιματοκυλούσαν πάλι τα χωριά μας;
Όχι, ποτέ!
Έτρεχαν με την ψυχή στο στόμα, οι Έλληνες στα χωριά. Άρχισαν να χτυπάνε τις καμπάνες, τις οποίες άκουσαν οι γυναίκες που βρίσκονταν στα χωράφια για θερισμό. Παράτησαν ό,τι έκαναν και έτρεξαν με δρεπάνια και αξίνες… Τις καμπάνες άκουσαν γέροι και παιδιά, κι αυτοί κίνησαν για την πλατεία, να μάθουν τι κακό ερχόταν πάλι καταπάνω τους. Τις άκουσαν και οι λίγοι άνδρες του Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη που η τύχη τους είχε φέρει εκεί.
Πολύς κόσμος λοιπόν, μέσα σε λίγη ώρα, είχε συγκεντρωθεί, πριν καν φθάσουν εκεί οι τουρκοαιγύπτιοι. Και η απόφαση για αντίσταση δεν χρειάστηκε καν να ανακοινωθεί. Ρίχτηκαν όλοι στην μάχη!
Οι άνδρες του Μαυρομιχάλη όρμησαν κατά των εχθρών με τα κουμπούρια τους, μα δεν ήταν μόνοι! Μαζί τους και οι γυναίκες που χίμηξαν μπροστά με τις αξίνες και τα δρεπάνια τους, μαζί και οι γέροντες και τα παιδιά με πέτρες.
Όσο κι αν προσπάθησαν να αντισταθούν οι άνδρες του Ιμπραήμ, δεν τα κατάφεραν. Αναγκάστηκαν μέσα σε λίγη ώρα, να οπισθοχωρήσουν μπροστά στην ορμή και την αφοβία των Ελλήνων. Μπροστά στα πρωτόγονα μα ισχυρά όπλα των Ελληνίδων! Μπήκαν στα πλοία τους και γύρισαν στην Καλαμάτα.
Το ημερολόγιο έδειχνε 25 Ιουνίου του 1826. Αυτήν την ημέρα ο Ιμπραήμ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει και την αγωνιώδη προσπάθεια του να περάσει τα στενά της Βέργας.
Πρέπει όμως να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στις γυναίκες, που σαν Αμαζόνες όρμησαν κατά του εχθρού, χωρίς να λογαριάζουν την ζωή τους. Γι΄ αυτές τις ηρωίδες, τις Μανιάτισσες, έγραψε ο Σπαρτιάτης ποιητής Βασίλης Γ. Βλαχάκος:
Λεβεντογέννες ξεφαντώνουν στους αιώνες
σερνικομάνες με τ’ αγόρια αρμαθιά
αντρογυναίκες και σκληρές σαν αμαζόνες
με τα δρεπάνια γιαταγάνια και σπαθιά,
ουράνιο τόξο, νίκες και κορώνες
η πίστη στην καρδιά τους θάλασσα βαθιά.
Πρόσωπα στεγνά από αρχαία τραγωδία
που τρέχουν με τη μοίρα τους ζαλιά
φωνές που φτάνουν σαν ουράνια χορωδία
χείλη που βγάζουν μια αλλιώτικη λαλιά,
χορός που κάνει το μοιρολόι μελωδία,
θάνατος και ζωή πηγαίνουν αγκαλιά.
Άνερα στόματα ξερά και πεινασμένα
τα μυστικά τους είναι σ’ όλους φανερά
ένδοξα μέτωπα δαφνοστεφανωμένα
κρατάνε την τιμή τους απίστευτα γερά
μες στη χαρά τα ξεμόνια μονοιασμένα
στου Ματαπά τον πόνο πνίγουν τα νερά.
Στήθη ’πο πέτρα στο γαλάζιο στημένα
αιώνια θηλάζουν την αθάνατη γενιά,
χέρια στιβαρά με ρόζους καμωμένα
οργώνουν τις πέτρες με αξίνες και υνιά
μάτια στο χρέος χρόνια καρφωμένα
φυλάνε καραούλι την αδούλωτη γωνιά.
Διαβάστε επίσης:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου