28/6/2026
Η μία κόρη της γιαγιάς ενδιαφερόταν μόνο να περνάει καλά, μαζί με τον άντρα της. Την ενδιέφερε η ύλη και τίποτα άλλο.
Η αδερφή της όμως στεναχωριόταν πολύ, κι αφού δεν μπορούσε να της δείξει τον σωστό δρόμο, μίλησε στην μητέρα τους, ελπίζοντας πως αυτή θα μπορούσε να συνετίσει την κόρη της, ώστε το μέλλον της να μην είναι ζοφερό, ώστε να μην οδηγηθεί στην καταστροφή. Και τότε η ηλικιωμένη μάνα από τα Κιμιντένια έγραψε στην ανεύθυνη κόρη ένα γράμμα.
Πώς όμως το έγραψε και τι έλεγε;
Το υπέροχο κείμενο του Ηλία Βενέζη στην "Αιολική Γη" αποτελεί ισχυρό μήνυμα προς όλους εμάς:
"Το γράμμα (της συνετής αδερφής) η γιαγιά το διάβαζε μυστικά απ΄ τον παππού για να μην τον πικράνει, έκλαιγε κρυφά απαρηγόρετα κι άρχιζε τις προετοιμασίες για το γράμμα που θα ΄γραφε στη μικρή κόρη της. Έξυνε μολύβια, έξυνε το κεφάλι της για να ΄ρθουν οι φράσεις, τα βλέφαρά της ανοιγόκλειναν ακατάπαυστα απ΄ την έγνοια και την ταραχή.
Ο παππούς, βλέποντας τις ετοιμασίες, χαμογελούσε:
"Για τι ετοιμάζεσαι, Δέσποινα;"
"Ε να..., θα γράψω γράμμα στη μικρή κόρη..."
Ο παππούς ήξερε τι μεγάλη υπόθεση ήταν αυτό για τη γιαγιά, και χαμογελώντας:
"Λες να τελειώσεις σήμερα;" ρωτούσε.
Κι όταν έμεινε μόνη άρχιζε σιγά-σιγά να σχεδιάζει μεγάλα παιδικά στοιχεία του αλφαβήτου, στρογγυλά, βαλμένα σε τάξη, το ένα πάντα σε απόσταση απ΄ το άλλο, να σαλιώνει το μολύβι, να το βρέχει με τα δάκρυά της.
Όταν βασίλευε ο ήλιος και το γράμμα είχε τελειώσει, το πήγαινε και το απόθετε με ευλάβεια να ξενυχτήσει στα πόδια της Παναγίας, στο τρίφυλλο εικόνισμα που προστάτευε τα Κιμιντένια. Σταύρωνε τα χέρια της ταπεινά και της έλεγε τούς Χαιρετισμούς. Τότες ερχόταν ολόσωμη η Παναγία, ήταν πλάι της εκεί. Και βρέχοντας τη γη με τα δάκρυα η γιαγιά τής μιλούσε σα μητέρα σε μητέρα.
"Φύλαξέ το το μικρό", την παρακαλούσε. "Είναι σε κακό δρόμο και δεν ξέρει τι κάνει. Μα είναι μικρό κι άμαθο. Είναι κι όμορφο πολύ. Προστάτεψέ το, για να μη μάθει τι είναι λύπη και δάκρυα...
Έτσι αγιασμένο το γράμμα της γιαγιάς έφευγε την άλλη μέρα...
Πηγή: "Αιολική Γη" του Ηλία Βενέζη, βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1990-1994. Φωτογραφία: Η Αιολική Γη ξεπηδάει από τις ρίζες των δέντρων της Ανατολής, από τα βουνά της Μικρασίας που τα λένε «Κιμιντένια» και ταξιδεύει από το κτήμα του παππού και της γιαγιάς στα κύματα του Αιγαίου - kimintenia.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου