22/6/2026
Δυστυχώς, οι πρόγονοί μας που τότε ζούσαν σε πόλεις-κράτη, άρπαζαν τα όπλα και πολεμούσαν αναμεταξύ τους. Ένα αυτοκαταστροφικό μικρόβιο που το πήρε ο αέρας της μακρινής εποχής και το έφερε, αλίμονο, και στην δική μας…
Εκείνα τα χρόνια, οι Θεσσαλοί και οι Φωκείς πολεμούσαν και
αλληλοεξοντώνονταν, γιατί τα συμφέροντα κάθε πλευράς, κυρίως δε των αρχόντων, προείχαν
της ευημερίας και της ειρήνης όλων των Ελλήνων.
Ένας από τους τρεις άρχοντες των Φωκέων, ο Δαΐφαντος, γιος του Βαθυλλίου, τους έπεισε να μην οπισθοχωρήσουν έναντι των Θεσσαλών που ήταν πιο δυνατοί, γιατί αυτό θα σήμαινε τον αφανισμό τους. Αντίθετα έπρεπε να προχωρήσουν σε πόλεμο, με πείσμα και γενναιότητα. Και πρότεινε για τα γυναικόπαιδα από όλη την Φωκίδα να τα συγκεντρώσουν σε ένα μέρος.
Επίσης πρότεινε να μαζέψουν δεμάτια από ξύλα και να τα αφήσουν στα μετόπισθεν, κι εκεί να βάλουν φρουρές. Σε περίπτωση που νικιούνταν, θα έπρεπε οι φρουρές να βάλουν φωτιά στα δεμάτια και να κατακάψουν τις σωρούς.
Οι προτάσεις του Δαϊφάντου ψηφίστηκαν και υιοθετήθηκαν. Πριν διαλυθεί η συνεδρίαση, κάποιος είπε ότι το δίκαιο θα ήταν να συναινέσουν σε αυτές τις αποφάσεις και οι γυναίκες. Αν αυτές δεν ήταν σύμφωνες, τότε θα έπρεπε οι προτάσεις να απορριφθούν.
Όπως μας λέει ο Πλούταρχος στο έργο του «Αρεταί Γυναικών», όταν οι γυναίκες της Φωκίδας έμαθαν για όσα λέχθηκαν στην συνεδρίαση, αποφάσισαν να συνεδριάσουν και οι ίδιες, μόνες τους. Τελικά, συμφώνησαν με τις προτάσεις του Δαϊφάντου, τον οποίο πολύ επαίνεσαν, αναγνωρίζοντας ότι σκεφτόταν το καλύτερο δυνατό για τους Φωκείς.
Όχι μόνο οι γυναίκες, αλλά και τα παιδιά συνεδρίασαν! Και με την ψήφο τους ενέκριναν όσα είχαν αποφασιστεί!
Οι Φωκείς συγκρούσθηκαν με τους Θεσσαλούς κοντά στις Κλεωνές της Υαμπόλιδος και τους νίκησαν.
Το ψήφισμα που τελικά εγκρίθηκε από άνδρες, γυναίκες και παιδιά, οι Έλληνες το ονόμασαν Απόνοια (δηλαδή Απόγνωση) και την νίκη τους την γιόρταζαν με την εορτή Ελαφηβόλια προς τιμήν της Αρτέμιδας που τους βοήθησε να νικήσουν στην Υάμπολη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου