Διδαχή του Ιπποκράτη: Ο άνθρωπος που δεν φροντίζει
την διατροφή του, συμπεριφέρεται ανόητα, αφού δεν έχει καταφέρει να μάθει από τους προγόνους του τα συμπεράσματα στα οποία αυτοί κατέληξαν με πολύ κόπο, δαπανώντας χρόνους και υποφέροντας από πολλές και βαριές ασθένειες.Μεταξύ αυτών των συμπερασμάτων, είναι και η αξία του καρπού του ελαιόδεντρου. Το λάδι κατέχει σημαντική θέση στην καθημερινή ζωή των παλαιότερων του Ιπποκράτη ανθρώπων. Στις σελίδες του Ομήρου αναδείχθηκε το λάδι ως αλοιφή για τη θεραπεία του δέρματος αλλά και για καλλωπιστικούς λόγους. Για τη θεραπευτική δύναμη του λαδιού που μπορεί να προσφέρει ίαση στον ανθρώπινο οργανισμό, ακόμα και με απλές επαλείψεις στην επιδερμίδα, μίλησε και ο Ιπποκράτης. Λαμβάνοντας πάντα υπόψη τις ριζικά διαφορετικές συνθήκες υπό τις οποίες ζούσαν οι πρόγονοί μας, είναι σωστή η στιγμή, τώρα, να διαβάσουμε τα λόγια του:
«Οι πιο αισθητές ανωμαλίες οφείλονται στην αλλαγή του συνηθισμένου τρόπου διατροφής. Βέβαια όσοι προγευματίσουν, χωρίς να το συνηθίζουν, νιώθουν υπερβολικό βάρος στο στομάχι, υπνηλία και φούσκωμα. Αν μάλιστα γευματίσουν, τότε διαταράσσεται το πεπτικό τους σύστημα. Σ΄ αυτή την περίπτωση καλό είναι ο ασθενής να κάνει λουτρό και να κοιμηθεί. Όταν ξυπνήσει, να κάνει ένα μακρινό περίπατο με αργό βήμα […]. Αν δεν ενεργηθεί, ν΄ αλείψει το σώμα με ζεστό λάδι […]» (ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ, ΑΠΑΝΤΑ 6, ΔΙΑΙΤΗΤΙΚΗ – ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ 2, Εκδ. Κάκτος, 1992, σελ.127-129).
Ο καρπός του ελαιόδεντρου, με όποιον τρόπο και με όποια μορφή κι αν ο άνθρωπος τον καταναλώσει, είναι θεραπευτικός, κατά τον Ιπποκράτη, αφού συμβάλλει στην καταπολέμηση των ασθενειών.
Για την αντιμετώπιση των περιπτώσεων υψηλού πυρετού και των κρίσεων που αυτοί προκαλούν, ο Ιπποκράτης έλεγε:
«Για το υποχόνδριο μεταχειριζόμαστε καταπλάσματα από λιναρόσπορο, με την προφύλαξη αυτά να μην προκαλούν ρίγος. Το υλικό για το κατάπλασμα πρέπει να είναι μόλις χλιαρό, βρασμένο σε νερό και λάδι» (σελ. 109).
Για τους ασθενείς με περιπνευμονία και πλευρίτιδα, μεταξύ άλλων ο αρχαίος ιατρός συμβούλευε:
«Για τους άλλους πόνους των πλευρών τίποτα δεν εμποδίζει να χρησιμοποιήσουμε ζεστά επιθέματα και έμπλαστρα από κερί. Μπορούμε να τρίψουμε τα πόδια και τη μέση με ζεστό λάδι, κι έπειτα να αλείψουμε με λίπος […]» (σελ.121).
Για τους ασθενείς με πόνους στη μέση και στην πλάτη, με συμπτώματα εφίδρωσης στον λαιμό και στο πρόσωπο, αλλά και με προβλήματα που κατά συνέπεια προκαλούνται και στα πόδια, μαζί με την φαρμακευτική παρέμβαση του γιατρού, είχε μεγάλη σημασία και η επάλειψη με αλοιφή:
«Στη συνέχεια τον αλείφουμε και τον τρίβουμε με αλοιφή από κερί και λάδι, και σκεπάζουμε τα κάτω άκρα μέχρι κάτω, αφού πρώτα τα πλύνουμε μέσα σε λεκάνη, βρέχοντάς τα με ζεστό νερό. Τυλίγουμε επίσης τα μπράτσα του μέχρι τα δάκτυλα, καθώς και την πλάτη, από τον τράχηλο μέχρι τους γοφούς, μ΄ ένα κερωμένο ύφασμα, με τρόπον ώστε να σκεπάζονται και τα εξωτερικά μέρη του σώματος [… ]» (σελ.125).
Οι θεραπευτικές ιδιότητες του λαδιού, καθώς αυτό αλείφεται στο ταλαιπωρημένο σώμα, διεισδύουν από την επιδερμίδα στον οργανισμό, και συμβάλλουν στην βελτίωση της υγείας του ασθενούς ατόμου. Επίσης, σημαντική βοήθεια έχει ο ασθενής που πίνει λάδι.
«Στην ξερή χολέρα η κοιλιά γεμίζει αέρια, μέσα της ακούγονται θόρυβοι και τα πλευρά και η μέση πονούν. Ο άρρωστος δεν αποβάλλει τίποτα από κάτω και η κοιλιά του είναι τελείως στεγνή. Στην περίπτωση τούτη πρέπει να τον προφυλάξουμε από τους εμετούς και να φροντίσουμε να τον ανακουφίσουμε από τον γαστρικό φόρτο. Του κάνουμε γρήγορα ζεστό κλύσμα, όσο το δυνατό πιο λιπαρό. Τον αλείφουμε με άφθονο λάδι, τον ξαπλώνουμε στον λουτήρα μέσα σε ζεστό νερό, χύνοντας από πάνω του ζεστό νερό σιγά σιγά […]. Του δίνουμε ακόμα να πιει λάδι, για να ηρεμήσει και να διευκολυνθούν οι κενώσεις του, κι έτσι θα γίνει καλά […]» (σελ.133).
Για την υδρωπικία έλεγε ο Ιπποκράτης:
«Υπάρχουν δύο είδη υδρωπικίας […]. Ο άρρωστος πρέπει να τρώει ξερές και θερμαντικές τροφές, γιατί, με τον τρόπο τούτο, διευκολύνεται η ούρηση και η διατήρηση των δυνάμεων. Αν αισθάνεται δύσπνοια, και τύχει να είναι καλοκαίρι, αν είναι στην ακμή της ηλικίας του και δυνατός, πρέπει να του κάνουμε αφαίμαξη στο μπράτσο. Μετά να του δώσουμε να φάει ζεστό ψωμί μουσκεμένο σε μαύρο κρασί και λάδι. Πίνοντας όσο το δυνατό λιγότερο κι ασκούμενος όσο το δυνατό περισσότερο, πρέπει να φάει ψαχνό χοιρινό, βρασμένο με ξίδι, για ν΄ αντέχει τους ανηφορικούς και απότομους δρόμους» (σελ.135).
Αφύσικη συγκέντρωση υγρών σε διάφορες σωματικές κοιλότητες ή μέσα στους ιστούς ή κάτω από το δέρμα, αυτός είναι σε γενικές γραμμές ο ορισμός που δίνουν τα λεξικά για την ασθένεια της υδρωπικίας. Στην φαρμακευτική αντιμετώπιση αυτής της ασθένειας ο Ιπποκράτης πίστευε ότι έπρεπε να ανήκουν και οι επαλείψεις με ζεστό λάδι, τα ζεστά λουτρά και το ζεστό ψωμί αλειμμένο με λίπος που έπρεπε να καταναλώνει ο ασθενής.
Για τον πόνο στο στήθος:
«Αν ο πόνος εντοπίζεται στο στήθος, πάνω από το διάφραγμα, να τον βάλουν (τον ασθενή) να ανακαθίσει πολλές φορές, να τον αφήσουν ξαπλωμένο όσο το δυνατό λιγότερο και να τον τρίψουν καθιστό για πολλή ώρα με άφθονο λάδι ζεστό […]» (σελ.139).
Αναφορικά με τις αιμορροΐδες, ο Ιπποκράτης αφού άφησε γραπτώς τον τρόπο με τον οποίο τις αντιμετώπιζε, τόνισε επίσης την μεγάλη σημασία που έχει για τον ασθενή να γυμνάζεται και να τρίβεται καλά με λάδι (σελ.143).
Η κίνηση – άσκηση αποτελούσε εξίσου σημαντικό παράγοντα με την διατροφή για την διατήρηση της άριστης υγείας. Ο πατέρας της ιατρικής συμβούλευε τους συμπολίτες του μεταξύ άλλων:
«Το
περπάτημα πρέπει να είναι γρήγορο τον χειμώνα και αργό το καλοκαίρι, εκτός αν
περπατά κάποιος μέσα στον καύσωνα. Οι πολύσαρκοι πρέπει να περπατούν
γρηγορότερα, ενώ οι αδύνατοι με βραδύτερο ρυθμό. Πρέπει να κάνουν πολλά λουτρά
το καλοκαίρι και λιγότερα τον χειμώνα. Οι λεπτοί πρέπει να πλένονται
περισσότερο από τους παχύσαρκους. Τον χειμώνα πρέπει να φορούν καθαρά ρούχα ενώ
το καλοκαίρι ρούχα βουτηγμένα στο λάδι» (σελ.159).
Απόσπασμα από το βιβλίο: Ελαιόλαδο το θαυματουργό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου