29 του Μάη, 1453: Η Άλωση της Πόλης, η καρδιά μας εάλω

29/5/2022

ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΗΡΑ ΤΗΝ...

Οι Έλληνες, στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, έτοιμοι να θυσιαστούν: 

"Φέρνω στο νου μου εκείνη την ασυγκράτητη ορμή και ριγώ. Λες και δεν ανήκαμε στο παρόν, αλλά σ΄ ένα μυθικό χρόνο, σε μια γιγαντομαχία μυθική που μας θέωνε", έγραψε η λατρεμένη συγγραφέας Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου στο μοναδικό της αριστούργημα "ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΗΡΑ ΤΗΝ..." 

Και πιο κάτω οι λέξεις που γίνονται μαχαίρια, γιατί αιώνες μετά, εμείς οι κατοπινοί, βιώνουμε κάθε μέρα και κάθε  λεπτό, την ήττα εκείνης της φρικτής για τον ελληνισμό ημέρας:

(Οι εχθροί έτοιμοι να εισβάλλουν και να σκορπίσουν τον θάνατο)

"Μια παμμέγιστη στρατιά ήτανε, κολοσσιαία, ένα βιβλικό θερίο σερνάμενο, όφις θανατηφόρος, με μύριους ήχους και χρώματα, φάλαγγες κατάφρακτων πολεμιστών και πλήθη ατάκτων πολύχρωμα, άμαξες και σκεύη και αναρίθμητα κτήνη, όπλα και ασπίδες που λάμπανε στις πρωινές αχτίδες, μουλάδες και ιμάμηδες και δερβίσηδες που προσεύχονταν με τη διαπεραστική φωνή τους "λα ιλ αλλάχιλ αλλαχού Μωχάμεντ ρυσούλ αλλάχ". Και πάνω απ΄ όλους τους θορύβους, ο ήχος ο ανατριχιαστικός από το μεγάλο κανόνι, που το σέρνανε μαζί βόδια και άνθρωποι και έτρεμαν τα θεμέλια της γης". 

Στην επόμενη σελίδα, η συγγραφέας περιέγραψε τον στρατό που σε λίγες ώρες θα νικούσε, σκοτώνοντας την Πόλη. Οι λέξεις δεν είναι μυθοπλαστικές, είναι πραγματικό δηλητήριο:

"Πίσω από τους γενίτσαρους, ακολουθούσε το πυροβολικό, μα χάλκινη σερνάμενη κόλαση, που την πλαισίωναν οι άγριοι βασιβουζούκοι, οι ντυμένοι τις δορές των αγριμιών. Και τελευταίος ξεχώριζε ο στρατός των ατάκτων, ορδές ατέλειωτες και θορυβώδεις από λογιών τυχοδιώκτες και σελέμηδες.

Και, ανάμεσα στις καταραμένες παντιέρες του προφήτη, ξεχωρίζανε οι σημαίες των χριστιανικών ταγμάτων, που ήτανε, αλίμονο, αμέτρητα, στρατιώτες της ντροπής και της δειλίας, καταναγκασμένοι ή άνανδροι, Σέρβοι, Πολωνοί και Βοημοί και Λατίνοι και μισθοφόροι Έλληνες". 

Αποσπάσματα από το βιβλίο " "ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΗΡΑ ΤΗΝ...", ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ-ΠΟΘΟΥ, Εκδόσεις Κέδρος, 1996.

Πόσο θα θέλαμε, το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου να είναι προϊόν μυθοπλασίας της συγγραφέως. Μα, τι δυστυχία, είναι αλήθεια. Εκείνη την αποφράδα ημέρα, 29 του Μάη, το 1453, χάσαμε την Πόλη μας, χάσαμε την καρδιά μας. Και φταίνε περισσότερο από τους εχθρούς του Ελληνισμού, οι ίδιοι οι Έλληνες, οι κακοί και συμφεροντολόγοι Έλληνες, που προτίμησαν την καταδίκη του έθνους, παρά να χάσουν οι ίδιοι τα μικροσυμφέροντά τους. 

Ακριβώς, τέτοιοι Έλληνες, δυστυχώς, δεν λείπουν και σήμερα από την πατρίδα μας, που είναι βουτηγμένοι στην μικροπρέπεια και τον τυχοδιωκτισμό τους. Ποια ακόμη Πόλη μας θα χάσουμε, για να συνετιστούμε;