Αλέξανδρος ο Μέγας: Ο θνητός ημίθεος που έκανε την Ελλάδα Οικουμενική!

22/12/2024

Ο Αλέξανδρος ο Μέγας, ο θνητός ημίθεος που έκανε την Ελλάδα Οικουμενική! Πολεμούσε πάντα επικεφαλής, ακόμα και με το κορμί του γεμάτο τραύματα, ενώ στεναχωριόταν περισσότερο για τους τραυματισμένους στρατιώτες του! 

Ο Αλέξανδρος, γιος του Φιλίππου της Μακεδονίας μας, έβγαινε μπροστά, επικεφαλής, στις μάχες, γιατί ήξερε ότι ήταν η αιτία της νίκης ή της ήττας του Ελληνισμού. Ατρόμητος και ενίοτε παράτολμος, με το κορμί του γεμάτο τραύματα και πληγές, προχωρούσε πάντα μπροστά για χάρη της Ελευθερίας του Ελληνικού Έθνους.

Γεννημένος στα σημερινά ερείπια της Πέλλας, το 356 π.Χ., πέρασε εκεί τα πρώτα 22 χρόνια της ζωής του. Δεν έζησε μέσα στην χλιδή και την οκνηρία, παρόλο που ήταν βασιλόπουλο, αλλά αντίθετα, του δόθηκε σπαρτιατική αγωγή. Όπως είχε πει ο ίδιος σε έναν παιδαγωγό του, όταν έλεγε πρόγευμα, εννοούσε μια μακριά πορεία μέσα στην νύχτα, ενώ όταν μιλούσε για δείπνο, εννοούσε ένα ελαφρύ πρόγευμα. 

Από μικρός, είχε ως πρότυπο τον πατέρα του Φίλιππο και αγαπημένοι του ήρωες ήταν αυτοί της Ιλιάδας. Γαλουχήθηκε έτσι με ανώτερες αξίες και γρήγορα κατανόησε ότι οι πολεμικές δάφνες ήταν η μεγαλύτερη τιμή στην ζωή. Το 343 π.Χ. μετά από κάλεσμα του Φιλίππου, ο πανεπιστήμων Αριστοτέλης έγινε ο παιδαγωγός του Αλεξάνδρου.

Από τον πατέρα του έμαθε πως ο χειρότερος εχθρός της Μακεδονίας αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας ήταν οι Πέρσες. Έτσι, μετά την δολοφονία του Φιλίππου, ο Αλέξανδρος ανέλαβε, σε πολύ μικρή ηλικία, την εξουσία, το 336 π.Χ..

Μόλις δύο χρόνια αργότερα, με το στρατό του (ιππικό 6.000 και πεζικό 43.000 αντρών) διέσχισε τον Ελλήσποντο και πέρασε στην Μικρά Ασία. Ήταν η πρώτη φάση του στρατηγικού του σχεδίου, στόχος του οποίου ήταν να πραγματοποιήσει την ύψιστη φιλοδοξία του πατέρα του, δηλαδή να ξαναπάρει από τους Πέρσες τις ελληνικές πόλεις που είχαν καταλάβει. Η δύναμη του εχθρού απλωνόταν τότε σε όλη την Τουρκία κι έφτανε ως το Πακιστάν.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Αλέξανδρος, που διακήρυττε παντού πως ηγείτο μιας πανελλαδικής εκστρατείας και όχι μόνο μακεδονικής, μόλις πέρασε τον Ελλήσποντο, φρόντισε αμέσως να πάει στην Τροία, την οποία είχε γνωρίσει από μικρό παιδί ακόμα, μέσα από τις διηγήσεις του Ομήρου. Είχε πάντα μαζί του την Ιλιάδα που την θεωρούσε εγχειρίδιο πολεμικής τέχνης, όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος. Μάλιστα, δεν παρέλειψε να αποδώσει τις απαιτούμενες τιμές στους φερόμενους τάφους των νεκρών ηρώων του Ομήρου. 

Βορειοανατολικά της Τροίας, στον Γρανικό ποταμό, τον Μάιο του 334 π.Χ. ήρθε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με τον περσικό στρατό, στον οποίο δυστυχώς συμμετείχαν και μισθοφόροι Έλληνες. 

Η κατάσταση όπως είχε διαμορφωθεί, με τους Πέρσες να έχουν παρατάξει σε πλεονεκτική θέση ενός υψώματος 15.000 ιππείς και 16.000 πεζούς, ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για τον στρατό του Αλεξάνδρου. Ο στρατηγός Παρμενίωνας συμβούλευσε τον Αλέξανδρο να αναβάλουν την επίθεση. Αλλά ο Αλέξανδρος αγνόησε αυτήν την σύσταση και όρμησε ακάθεκτος στον ποταμό, ανέβηκε την απότομη απέναντι όχθη όπου βρίσκονταν οι Πέρσες και έδωσε την πρώτη σημαντική μάχη του. 

Έγινε μάχη σώμα με σώμα, με τον Αλέξανδρο να ορμά πάντα πρώτος, και τελικά όλοι μαζί οι Έλληνες καταφέρνουν να σπάσουν τις εχθρικές γραμμές και να περικυκλώσουν πρώτα πρώτα τους Έλληνες μισθοφόρους των Περσών. 

Πρέπει να σημειωθεί ότι ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν η κληρονομιά του πατέρα του Φιλίππου, δηλαδή ο στρατός των Μακεδόνων! Μεταξύ άλλων είχε ο Αλέξανδρος στην διάθεσή του το Ιππικό των Εταίρων, αλλά και την περίφημη μακεδονική φάλαγγα.

Επρόκειτο για μια μονάδα του πεζικού εξοπλισμένη με πεντάμετρα ξύλινα δόρατα, την οποία ο Φίλιππος είχε βελτιώσει σε πολύ μεγάλο βαθμό πριν την παραδώσει στον γιο του. 

Κυρίως, όμως, ο Αλέξανδρος ήταν μια μεγάλη στρατιωτική ιδιοφυΐα, με άριστες αρχηγικές ικανότητες, αλλά και με ενσυναίσθηση. Βρισκόταν πάντα δίπλα στους στρατιώτες του, και όταν αυτοί τραυματίζονταν, όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός Αρριανός στο έργο του "Αλεξάνδρου Ανάβασις", "νοιαζόταν πάρα πολύ γι΄ αυτούς". Τους επισκεπτόταν, εξέταζε τα τραύματά τους, τους ρωτούσε πώς είχαν τραυματιστεί και τους άκουγε με προσοχή. 

Οι στρατιώτες του, του είχαν εμπιστοσύνη, παράγοντας που είναι εξίσου σημαντικός με την αριθμητική δύναμη του στρατού. 

Ο Αλέξανδρος απελευθέρωσε ελληνικές πόλεις που είχαν καταλάβει οι Πέρσες, όπως η Έφεσος και η Μαγνησία, και προχώρησε προς τη ενδοχώρα, κυνηγώντας τον Δαρείο Γ΄. 

Στην Ισσό, το 333 π.Χ., ο στρατός του Αλεξάνδρου ήταν μικρότερος από τον περσικό και εξαντλημένος μετά από διήμερη πορεία. Ωστόσο, ο μέγας στρατηλάτης όρμησε χωρίς χρονοτριβή στην μάχη, και ανάγκασε τον Δαρείο να τραπεί σε φυγή και τους Πέρσες να χάσουν την μάχη. 

Ο νεαρός Μακεδόνας Βασιλιάς, ο Αλέξανδρος, είχε πια κατατροπώσει τους εχθρούς της Ελλάδας, και μετέφερε τον Ελληνικό Πνεύμα, την Γλώσσα, τον Πολιτισμό και τα Ιδεώδη του Ανθρωπισμού σε όλη την Οικουμένη. 

Στον Αλέξανδρο τον Μέγα οφείλει η Ελλάδα την Οικουμενικότητά της. Μονάχα που, με το πέρασμα των αιώνων, και το σταμάτημα του ρολογιού στους δείκτες του 21ου αιώνα, οι Έλληνες αποδεικνύονται ανάξιοι της τεράστιας προσφοράς του. Το ερώτημα είναι αν θα καταφέρουν οι Έλληνες να ξυπνήσουν από τον εθνικό λήθαργο για να πάρουν επιτέλους ξανά την ανηφοριά προς την Δόξα που τους αξίζει!... -Νίκη Μάρκου