Η ανακύκλωση πλαστικών είναι ένα μεγάλο προπέτασμα καπνού

AFP/Archives - FRED TANNEAU

 10/12/2024

Πόσα δισεκατομμύρια δαπάνησε η Ευρώπη για να μην βγαίνει το καπάκι του πλαστικού μπουκαλιού; Τρελά ποσά, για μια μέθοδο που δεν βοηθά καθόλου στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής! Τελικά, μήπως όλα είναι θέμα μίζας και διαφθοράς; 

Κάποτε σύμβολο προόδου, το πλαστικό έχει γίνει πια η ενσάρκωση της κοινωνίας μας που πετάει τα πάντα. Με σχεδόν 400 εκατομμύρια τόνους που παράγονται κάθε χρόνο, βρίσκεται σήμερα σε όλα μας τα αντικείμενα, αλλά και παντού στο περιβάλλον και στο σώμα μας. Και η καλή μας ιδέα είναι να το ανακυκλώσουμε.  

Η κόλαση είναι στρωμένη με καλές προθέσεις, όπως θα έλεγε κανείς, αλλά η ανακύκλωση ενός κύκλου που δεν είναι καλός δεν είναι καλή ιδέα... Ξέρουμε εδώ και καιρό ότι το πλαστικό ρυπαίνει, ότι δεν είναι βιοδιασπώμενο και ότι παρεμβαίνει με την βιοποικιλότητα με την μορφή μικροπλαστικού.

Για να περιορίσουμε την παραγωγή του, αποφασίσαμε να το ανακυκλώσουμε. Αποτέλεσμα, όπως εξηγεί η Nathalie Gotard, ερευνήτρια στο INRAE: λιγότερο από το 2% των πλαστικών ανακυκλώνονται σε ένα κλειστό κύκλωμα για να ανακτήσουν τις αρχικές τους ιδιότητες. Η πλειοψηφία καταλήγει σε «ανακύκλωση», μεταμορφωμένη σε λιγότερο ποιοτικά αντικείμενα όπως πουλόβερ ή γλάστρες.  

Η Flore Berlingen, συγγραφέας του "Recyclage, le grand fumage" - Πώς η κυκλική οικονομία έχει γίνει το άλλοθι για τα σκουπίδια-, αποδοκιμάζει το γεγονός ότι πίσω από αυτή την «πράσινη ψευδαίσθηση» κρύβεται μια δυναμική που πάντα ενθαρρύνει περισσότερη κατανάλωση. «Οι βιομήχανοι επιστρατεύουν το επιχείρημα του μάρκετινγκ για να διατηρήσουν την παραγωγή μιας χρήσης», καταγγέλλει. Αποτέλεσμα: ο καταναλωτής νανουρίζεται από την ιδέα ότι η κατανάλωση ανακυκλωμένου πλαστικού είναι μια λύση, ενώ στην πραγματικότητα συνεχίζει να τροφοδοτεί έναν ρυπογόνο κύκλο. Και το τελευταίο προφανώς υπερασπίζεται σώμα και ψυχή από βιομηχανικά λόμπι, που επιβραδύνουν πιο φιλόδοξους κανονισμούς. Αυτό είδαμε κατά την τελευταία σύνοδο κορυφής κατά της ρύπανσης που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Νοεμβρίου στην Νότια Κορέα.

Στην Ευρώπη, αντί να λαμβάνουμε σημαντικές αποφάσεις, επιλέγουμε να στερεώσουμε το καπάκι στο μπουκάλι, για άλλη μια φορά για να καθησυχάσουμε τους καταναλωτές διασφαλίζοντας ότι μπορούν να καταναλώσουν χωρίς να ανησυχούν για την ρύπανση. Όπως αναφέρει ο γερουσιαστής Alain Houpert στο X, δαπανήθηκαν μεταξύ 3 και 9 δισεκατομμυρίων ευρώ για Ε&Α από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να καταλήξουν σε αυτή την λαμπρή ιδέα, αποκαλύπτοντας μια τεχνοκρατία αποκομμένη από πραγματικά ζητήματα.

 Η Fabienne Lagarde, ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Μορίων και Υλικών του Mans, εξηγεί ότι «μείζονα περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως η κλιματική αλλαγή, η απώλεια της βιοποικιλότητας ή η πλαστική ρύπανση, μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με παγκόσμιο τρόπο». Σύμφωνα με αυτήν, «ο Άνθρωπος του 2024 περιέχει πλαστικό», και προβλέπει ότι θα είναι ακόμη χειρότερα στο μέλλον εάν δεν ληφθεί γρήγορα μια παγκόσμια απόφαση. -Πηγή