Πώς υλοποιεί ο Μ. Αλέξανδρος την αρχή του πολέμου «Εκλογή του Σκοπού και εμμονή σ’ αυτόν»

28/4/2026

Όπως γνωρίζουμε ο τελικός σκοπός του πολέμου είναι η καταστροφή του εχθρού και η συντριβή της θελήσεως για πόλεμο.

Εκτός όμως αυτού και για κάθε στρατιωτική επιχείρηση πρέπει να καθορίζεται σκοπός, η επίτευξη του οποίου πρέπει να συμβάλει αμέσως ή και εμμέσως, ταχέως και κατά τον πλέον οικονομικό τρόπο στην επίτευξη του τελικού σκοπού του πολέμου.

Την αρχή αυτή του πολέμου βλέπουμε να την εφαρμόζει ο Μ. Αλέξανδρος με ακρίβεια σε όλες του τις μάχες. Χαρακτηριστική δε είναι, η εφαρμογή της στην μάχη του Γρανικού ποταμού κατά την οποία ο Παρμενίων, άνθρωπος της εμπιστοσύνης του Μ. Αλεξάνδρου, και ο αρχαιότερος από τους στρατηγούς του, συμβούλευσε τον Μ. Αλέξανδρο να αποφευχθεί η παράτολμη κατά μέτωπο επίθεση μέσω του ποταμού.

«Εξάλλου» είπε, «οι Πέρσες είναι 100.000 περίπου από τους οποίους πολλοί Έλληνες μισθοφόροι πολύ καλά εξοπλισμένοι και επομένως δεν συμφέρει η επίθεση». Όμως ο Μ. Αλέξανδρος φώναξε : «Εγώ πέρασα τον Ελλήσποντο και θα σταματήσω προ του Γρανικού;»

Σαν να μην υπήρχε εχθρός στην άλλη όχθη. Έτσι αμέσως μετά άρχισε μία ορμητική μάχη με μία εξέλιξη χωρίς υπολογισμό. Βέβαια υπήρχε η συνηθισμένη διάταξη του  στρατού δηλ. ένα κέντρο, δύο πτέρυγες, με το ιππικό και πεζικό εδώ και εκεί.

Όμως η αποφασιστική ενέργεια απέμεινε αποκλειστικά στο ιππικό. Μία λυσσαλέα μάχη του ιππικού όπου ο ίδιος ο Μ. Αλέξανδρος διοικούσε ως στρατηγός και πολεμούσε ως στρατιώτης συγχρόνως. Οι σάλπιγγες ηχούσαν και οι Πολεμικές κραυγές ανέβαιναν μέχρι τον ουρανό. Οι Πέρσες ιππείς (20.000) όρμησαν εναντίον των Μακεδόνων και προσωρινά τους ανέτρεψαν, όμως η επίθεση εξελίχθηκε και ο Μ. Αλέξανδρος κέρδισε έδαφος απωθώντας τους βαρβάρους Ασιάτες και τους Έλληνες μισθοφόρους του Μεγάλου Βασιλιά Δαρείου.

Ο στρατηλάτης Αλέξανδρος, που συγχρόνως ήταν και μαχητής, όρμησε με τη βασιλική φρουρά του στις εχθρικές τάξεις και αναζήτησε τους αρχηγούς τους. Η μάχη για λίγο μετατράπηκε σε μονομαχίες, ίππου προς ίππου και έφιππος κατά έφιππου με λόγχες και ακόντια. Οι περήφανοι Θεσσαλικοί και Ηπειρωτικοί ίπποι λυσσομανούσαν με τους καβαλάρηδές τους εναντίον των μεγαλόσωμων ίππων της Ασίας. Στο μεταξύ η λόγχη του Μ. Αλέξανδρου πάνω στη μάχη κομματιάζεται. Ζήτησε επίμονα από τον πλησιέστερο μαχητή, τον Αρέτη, την δική του λόγχη αλλά και αυτή ήταν άχρηστη. Τότε κάποιος άλλος μαχητής από την Κόρινθο του έδωσε τη δική του λόγχη και ο Αλέξανδρος με κεραυνοβόλο ταχύτητα επιτέθηκε κατά του Μιθριδάτη, γαμπρού του Δαρείου. Οι δύο αρχηγοί διακρίνονταν από τη λαμπρότητα του οπλισμού τους.

Ο Αλέξανδρος με μία επιδέξια κίνηση χτύπησε στο μέτωπο τον Μιθριδάτη και τον έριξε κάτω από το άλογό του. Τότε ο Πέρσης Ροϊσάκης όρμησε και ο σπαθισμός του βρήκε το κράνος του Αλεξάνδρου. Όμως ο σφυρήλατος σίδηρος προστάτευσε το στρατηλάτη, ενώ συγχρόνως ο ίδιος βρήκε την ευκαιρία να τρυπήσει το στήθος του αντιπάλου του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένας από τους σατράπες, ο Σπιθριδάτης, ύψωσε το ξίφος να κτυπήσει τον Αλέξανδρο από πίσω αλλά δεν πρόλαβε γιατί ο Κλείτος, αδελφός της τροφού του Αλέξανδρου και ανώτερος Αξιωματικός των Μακεδόνων, απέκοψε το βραχίονα του σατράπη. Ο Κλείτος είχε σώσει τον Αλέξανδρο.

Στο μεταξύ πολλοί Μακεδόνες Ιππείς πέρασαν τον ποταμό και ρίχτηκαν στην μάχη, ενώ ελαφρά οπλισμένοι πεζοί ανακατώθηκαν μεταξύ των μαχόμενων ιππέων και πάνω στην σύγχυση της μάχης τραυμάτισαν τους μεγαλόσωμους ίππους των αντιπάλων. Το εχθρικό κέντρο κάμφθηκε και οι Πέρσες ιππείς τράπηκαν σε φυγή τόσο γρήγορα, ώστε μόνο χίλιοι απ’ αυτούς σκοτώθηκαν στη μάχη.

Από τα παραπάνω φαίνεται λοιπόν η εμμονή του Μ. Αλεξάνδρου στον τεθέντα σκοπό είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του εχθρού. -Πηγή: stratistoria.wordpress.com