Οι Ελληνίδες του 1940 φορτώθηκαν στις πλάτες τους, μαζί με το ψωμί και τα πολεμοφόδια, το χρέος του Έθνους

28/10/2026

Το Έπος του 1940 συνέγραψαν μαζί με τους στρατιώτες μας οι Ελληνίδες, οι Δυτικομακεδόνισσες μαζί με της Ηπειρώτισσες! Υπέρμαχοι στρατηγοί και Παλλάδες του καιρού τους, δεν έκαναν πίσω σε καμία φοβερή δοκιμασία! 

Ντρόπιασαν τον στρατηγό χειμώνα, αναδείχθηκαν σε ηρωίδες της νίκης, και, αυτές οι ορεσίβιες γυναίκες της Πίνδου, δεν πανικοβλήθηκαν ποτέ. 

Φορτώθηκαν ψωμί, πολεμοφόδια και υγειονομικό υλικό, και, αψηφώντας την παγωνιά, τα χιόνια και την πείνα, τραβούσαν πάντα ψηλά, εκεί που τις περίμεναν τα παλικάρια μας, εκεί, στην κορυφή του Εθνικού Χρέους. 

Κι όταν χρειαζόταν, άρπαζαν και τα όπλα, με κείνα τα φαγωμένα από τα χιόνια χέρια τους! 

Γράφει για τις ηρωίδες της Πίνδου ο Αργύρης Μπαλατσός στο "Ημερολόγιον Πολέμου": 

"7 Νοεμβρίου 1940. Σήμερα σκοτώθηκαν δύο παιδιά του 33ου Συντάγματος και αυτό μάνιασε περισσότερο τους στρατιώτες. Φώναζαν εμπρός για τη Ρώμη. Ο θάνατος αυτός αντί να μας δειλιάσει, μας έδωσε περισσότερα φτερά για να κυνηγήσουμε τους Ιταλούς. Συνάντησα γυναίκες που κουβαλούσαν πυρομαχικά. Μία ήτο 88 ετών. Μία μου είπε κλείδωσε το μικρό σε μια καλύβα για να βοηθήσει τον στρατό. Το βράδυ είδα μια γριούλα να κρατά δυο μικρά και η μητέρα τους ζύμωνε ψωμί για τον στρατό με το φως δυο κεριών που είχε μέσα σ΄ ένα ποτήρι. Τα χιόνια, ο πάγος, το τρομερό κρύο, δεν φαίνονταν να τις τρομάζει. Όλες γεμάτες χαρά ήθελαν να προσφέρουν στον στρατό ό,τι δεν μπορούσαν τα μεταγωγικά. Αλήθεια γυναίκες θαύμα. Τι διαφορά με τις πόλεις!"

Και ο λοχαγός Κατσίκης δίνει μια άλλη διάσταση του αγώνα τους: "...Σ΄ ένα στενό πέρασμα, κοντά στη Σαμαρίνα, προχωρούσε μια εφοδιοπομπή από είκοσι στρατιώτες του μεταγωγικού και πέντε γυναίκες. Ξαφνικά ακούστηκαν τουφεκιές. Οι φαντάροι που πήγαιναν μπροστά φώναζαν: "Ιταλοί!" Η μάχη άναψε. Ένας Ιταλός έπεσε νεκρός. Τότε μια μεσόκοπη γυναίκα άρπαξε το τουφέκι του κι άρχισε να ρίχνει. Το ίδιο έκαναν κι οι άλλες. Έπαιρναν τα όπλα των εχθρών που σκοτώνονταν και ορμούσαν στη φωτιά της μάχης. Σ'  αυτή τη μάχη έπεσε νεκρή μια γυναίκα και δυο τραυματίστηκαν". 

Επίσης, ο ταγματάρχης Ι. Λιάκος μαρτυρεί: "... Έπρεπε να περάσουμε από ένα στενό μονοπάτι που ήταν εκτεθειμένο στα πυρά του εχθρικού πυροβολικού. Οι στρατιώτες της εφοδιοπομπής είπαν στις γυναίκες που ακολουθούσαν βαριά φορτωμένες να γυρίσουν πίσω. Εκείνες όμως αρνήθηκαν και τους ακολούθησαν κάτω από τη βροχή των όλμων και των οβίδων. Τρεις απ΄ αυτές πλήρωσαν το θάρρος τους με τη ζωή τους. Γκρεμίστηκαν στη χαράδρα από μια οβίδα που έσκασε ανάμεσά τους. Οι άλλες όμως δεν δείλιασαν, αλλά συνέχισαν την επικίνδυνη πορεία, κουβαλώντας τα κιβώτια με τις οβίδες στο ελληνικό πυροβολικό". (Πληροφορίες από το έργο "Η Μακεδόνισσα στο Θρύλο και στην Ιστορία", Έρευνα-Καταγραφή Αθηνάς Τζινίκου-Κακούλη)

Οι ηρωίδες της Πίνδου, οι τρομερές αυτές Ελληνίδες, έδωσαν τα πάντα στον Αγώνα κατά των βάρβαρων κατακτητών, με ανιδιοτέλεια άνευ προηγουμένου! Δεν λογάριασαν ούτε τον εχθρό ούτε τον βαρύ χειμώνα. Ήταν πάντα και μόνο μπροστάρισσες του Αγώνα, αυτές,

που τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος

κι έπαιρνε τα μαλλιά τους,

μ΄ αυτές αντροπατάγανε

γερά, πέτρα την πέτρα...