Είμαι εγκληματίας ή σκουπίδι; Αριστοτέλους σήμερα, όπως Σύνταγμα τότε...

 

20/12/2020

Ένα νόημα με το χέρι, για να σταματήσω να περπατώ. Σταμάτησα λοιπόν, ως νομοταγής πολίτης. 

-Έλεγχος! Σκοπός μετακίνησης! Η άγρια φωνή του αστυνομικού έσκασε στα αυτιά μου

όπως το αστραπόβροντο σε νύχτα καταιγίδας.

Ω να πάρει η ευχή... Γεννήθηκε η σκέψη στον εγκέφαλό μου που μούδιασε σαν να τον τσίμπησε σφήκα. Σε μένα μιλάει έτσι; Κοιτάζω δεξιά-αριστερά, μήπως και απευθυνόταν σε άλλον. Μπα! Εγώ ήμουν η τυχερή...

Η καθυστέρηση όμως τον εκνεύρισε, τον ψηλό γεροδεμένο προς το χοντρό αστυνομικό. 

-Το μήνυμά σου! Μου φωνάζει, και μέσα στην φωνή του οργιάζει η δυσαρέσκεια και η απόρριψη. Τα νοιώθω και τα βλέπω στο ύφος του, παρά την μάσκα του, αυτά τα συναισθήματα. Σαν να με ξέρει και σαν να του έχω κάνει κάτι κακό. 

Ω να με πάρει και να με σηκώσει! Ήρθε η επόμενη σκέψη μου, την στιγμή που ξεδίπλωνα το χαρτί-Α4, πάνω στο οποίο σημειώνω ημερομηνίες, ώρες και σκοπούς μετακίνησης. Έχω γράψει βέβαια επάνω-επάνω όνομα κλπ στοιχεία, και με μεγάλα γράμματα: Η Μακεδονία είναι Ελλάδα. Τι να κάνουμε, ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του... 

Ο αστυνομικός παίρνει την ταυτότητά μου και αρχίζει να γράφει τα στοιχεία μου. Ταυτόχρονα, μου φωνάζει σαν να είμαι εγκληματίας:

-Τι χαρτί είναι αυτό; Απαράδεκτο! Κάθε φορά που βγαίνεις, χρειάζεται άλλο χαρτί! Ουρλιαχτό αποδοκιμασίας, κάθε συλλαβή που ξεστομίζει. 

Αν δεν με βλέπει σαν εγκληματία, σκέφτομαι, με βλέπει σαν σκουπίδι, σαν ενοχλητικό σκουπίδι. 

Αναπόφευκτα, κάνω τον συνειρμό: Έτσι ακριβώς μας έβλεπαν και μας αντιμετώπιζαν οι αστυνομικοί στο Σύνταγμα, όταν διαδηλώναμε για να μην υπογραφεί η ψευδο-συμφωνία του Τσίπρα. 

Με τον ίδιο τρόπο μας αντιμετωπίζει και η αστυνομία του Μητσοτάκη. Μάλλον την γλύτωσα, αφού δεν μου έριξε και κανένα δακρυγόνο, σήμερα... 

Δεν έχουν το δικαίωμα να συμπεριφέρονται με απαξιωτικό ή βάναυσο τρόπο στους Έλληνες και στις Ελληνίδες. Κανονικά, μάλιστα, σύμφωνα με το δημοκρατικό πολίτευμα, θα έπρεπε να τιμωρούνται, αυτοί. 

Γιατί βάσει του Συντάγματος, άρθρο 1,  οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. 

Ο αστυνομικός κι εγώ, δεν είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου; 

Προφανώς, όχι. Εγώ είμαι πολύ πιο κάτω, μα πολύ πιο κάτω. Ο αστυνομικός είναι ίσος με  άλλους. Με ποιους; 

Με αυτούς που ήταν τριγύρω μας, όταν ο ψηλός προς το χοντρό αστυνομικός ήλεγχε αγριωπά εμένα. Γιατί εκεί στην Αριστοτέλους, και λίγο πιο πάνω στην Εγνατία ήταν οι ίσοι του, αυτοί που μπήκαν στην Ελλάδα χωρίς χαρτιά, και φυσικά δεν έφεραν πάνω τους χαρτιά ή μηνύματα μετακίνησης. 

Και πώς τελειώνει η ιστορία; Καθώς έφευγα, αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που τον έκανε να θυμώσει τόσο πολύ, σαν να είχαμε παίξει χαρτιά, σαν να είχα χάσει και να του χρωστούσα χρήματα, και μια και με τσάκωσε τυχαία, θα με εκδικιόταν... 

Μάλλον ήταν η μάσκα. Πάνω στην οποία έχω την ελληνική σημαία. Μήπως θα έπρεπε να έχω πάνω στην μάσκα κάτι σε πιο κόκκινο; Μήπως θα έπρεπε να έχω 2-3 σπίτια για αποκούμπια ή κομματική ταυτότητα ή συνδικαλιστική ταυτότητα για να είμαι ίση μαζί τους;  

Δεν αρκεί να είμαι Ελληνίδα; 

Για το κράτος όχι. Για το έθνος ναι. 

Ωστόσο: το Έθνος μετράει!

Νίκη Μάρκου