11/3/2026
Είχε γεννηθεί το 1910 στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης που πια ανήκει κι αυτή στα χαμένα βασίλεια του Ελληνισμού.
Βέβαια ο Ελληνισμός δεν έφυγε ποτέ από την ψυχή της Σοφίας, που μέσα από τις ερμηνείες της στο τραγούδι και στο θεατρικό σανίδι, τον εξέφραζε με τον πιο άριστο εθνικά τρόπο!
Στην Θεσσαλονίκη πρωτοεμφανίστηκε τραγουδώντας το 1933 και μετά από μια μακριά και συγκλονιστική πορεία στην ίδια πόλη έδωσε, το 1968, την μεγάλη αποχαιρετιστήρια συναυλία της στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο.
Στα φοβερά δύσκολα χρόνια του πολέμου, όταν ιταλοί και γερμανοί ζητούσαν με βία και απανθρωπιά να μας κάνουν σκλάβους, ήρθε η φωνή της Βέμπο να τρυπώσει βαθιά και ανεξίτηλα στις ψυχές των στρατιωτών. Ήταν σαν οι φορεμένοι με την φωνή της στίχοι να γίνονταν ένα με το DNA των στρατιωτών και του Έθνους μας.
Παιδιά της Ελλάδος παιδιά:
Μέσ’ τους δρόμους τριγυρνάνε
οι μανάδες και κοιτάνε
ν’ αντικρύσουνε,
τα παιδιά τους που ορκιστήκαν
στο σταθμό όταν χωριστήκαν
να νικήσουνε.
Μα για κείνους που ’χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει
ας χαιρώμαστε,
και ποτέ καμμιά ας μην κλάψει
κάθε πόνο της ας θάψει
κι’ ας ευχώμαστε·
Παιδιά της Ελλάδος Παιδιά
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,
Παιδιά στη γλυκειά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες, να ’ρθετε ξανά.
Φωνή βαθιά, ζεστή, κρυστάλλινη, μαγική και πλανεύτρα…
Οι κατακτητές, παρατηρώντας πόσο επηρέαζε η Βέμπο τους Έλληνες με αυτή την φωνή της, της απαγόρευσαν να τραγουδά! Αναγκάστηκε να δραπετεύσει στην Αίγυπτο, όπου μέχρι τον Μάρτιο του 1946 εμψύχωνε τους στρατιώτες μας σε στρατόπεδα, πολεμικά πλοία, νοσοκομεία, προσφυγικούς καταυλισμούς.
Και στον εμφύλιο σπαραγμό τραγούδησε, ζητώντας να ενωθούν οι Έλληνες, τους στίχους του Μίμη Τραϊφόρου: Τώρα που αίμα αδερφικό το χώμα ιδρώνει / κι Ελλάδα πνίγει την Ελλάδα στα βουνά /έβγα απ’ τον τάφο Θοδωρή Κολοκοτρώνη / κι αδέρφια κάνε όλους τους Ελληνες ξανά.
Σαν σήμερα ήτανε λοιπόν, 11 Μαρτίου του 1978, που η Σοφία Βέμπο έφυγε προς τον ουρανό, λες και ζητούσε να ενώσει την δωρική της φωνή με εκείνη των αγγέλων…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου