18/4/2026
Η Νάουσα, στα χρόνια της τουρκοκρατίας, αντιστεκόταν σθεναρά στους τούρκους, στον Αλή πασά και σε όσους ήθελαν να την αλλαξοπιστήσουν. Ο τελευταίος τούρκος που ζήτησε να αφανίσει τους χιλιάδες Έλληνες χριστιανούς της Νάουσας,
ήταν ο Αμπντούλ Εμπού Λουμπούτ, που κατέφτασε στην πόλη με 15.000 στρατιώτες, 12 κανόνια και 600 εβραίους που ήθελαν να αγοράσουν Έλληνες σκλάβους.Η μεγάλη συμφορά χτύπησε την ένδοξη μακεδονική πόλη στις 13 Απριλίου του 1822 και ολοκληρώθηκε στις 22 Απριλίου.
Μέσα στην πόλη, οι αρχηγοί Ζαφειράκης, Καρατάσος και Γάτσος, πολεμούσσν με περίπου 400 αγωνιστές, με τα λίγα όπλα και ολόκληρο το κορμί και την ψυχή τους, για να σώσουν την Νάουσα. Πώς να νικήσουν όμως τους πολυπληθείς τούρκους, πώς;
Στις 18 Απριλίου, μανιασμένοι τούρκοι μπήκαν από την Πύλη του Αγίου Γεωργίου στην πόλη, σκορπίζοντας τον όλεθρο και την καταστροφή. Για πέντε μέρες έσφαζαν, βίαζαν, δολοφονούσαν, έκαιγαν, γκρέμιζαν, άρπαζαν, ρήμαζαν τα πάντα. Πάνω από 5.000 ο αριθμός των θυμάτων, και άλλοι τόσοι, κυρίως γυναικόπαιδα, αιχμαλωτίστηκαν και πήραν τον δρόμο των σκλαβοπάζαρων. Ο ίδιος ο Λουμπούτ σε επίσημο έγγραφό του, παραδέχθηκε περήφανος τις βαρβαρότητες που διέπραξαν, τις σφαγές, τους απαγχονισμούς και τον όλεθρο που σκόρπισαν.
13 Ναουσαίες, για να μην ατιμασθούν και για να μην γίνουν τα παιδιά τους γενίτσαροι, με αυτά στην αγκαλιά τους πήδησαν από τους καταρράκτες της Αραπίτσας στο κενό, στον θάνατο, και τελικά στην έντιμη ελευθερία!
Η γυναίκα του Καρατάσου, η Μαρία, αιχμαλωτίστηκε, οδηγήθηκε στην Θεσσαλονίκη, και έζησε φρικτά μαρτύρια, αφού ο Λουμπούτ την έκλεισε μέσα σε έναν σάκο με δηλητηριώδη φίδια. Επειδή δεν αλλαξοπίστησε.
Η γυναίκα του Ζαφειράκη, που είχε σκοτωθεί πολεμώντας ηρωικά, οδηγήθηκε κι αυτή αιχμάλωτη στην Θεσσαλονίκη, και πέθανε μετά από φρικτά μαρτύρια. Την έκτισαν μέχρι τον λαιμό μέσα στο τείχος του ναού της Αγίας Σοφίας, για να την βλέπει ο όχλος, να την βρίζει και να της χτυπά το κεφάλι με ραβδιά και πέτρες…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου