20/4/2026
Μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου (404 π.Χ.), η Σπάρτη αναδείχθηκε ως η κυρίαρχη ελληνική δύναμη και προστάτης των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Το 401 π.Χ. οι Μύριοι, ένα ελληνικό σώμα, στήριξε τον
πρίγκιπα Κύρο κατά του αδελφού του βασιλιά Αρταξέρξη. Μετά τον θάνατο του Κύρου
ο σατράπης της Μικράς Ασίας, εχθρός του Κύρου και φίλος του βασιλιά, ο
Τισσαφέρνης, στράφηκε κατά των Ελλήνων της Ιωνίας.
Το 397 π.Χ. η Σπάρτη ανέλαβε εκστρατεία στην Μικρά Ασία με
στόχο την προστασία των Ελλήνων από τον εχθρικό Τισσαφέρνη. Επικεφαλής της
μικρής δύναμης που στάλθηκε (30 Σπαρτιάτες, 2.000 απελευθερωμένους είλωτες και
6.000 άλλους Έλληνες συμμάχους) τέθηκε ο βασιλιάς της Σπάρτης, ο
εξαίρετος στρατηγός Αγησίλαος.
Ο Τισσαφέρνης ενισχύθηκε με δυνάμεις από τον Αρταξέρξη κι
απείλησε τον Αγησίλαο αν δεν έφευγε από την Ασία. Ο Αγησίλαος δεν είχε
σοβαρή δύναμη ιππικού και για αυτό παραπλάνησε τον Τισσαφέρνη, κάνοντάς τον να
πιστέψει ότι θα βάδιζε προς την Καρία, περιοχή δεν ήταν κατάλληλη για
επιχειρήσεις ιππικού.
Ο Τισσαφέρνης το πίστεψε και έστειλε λοιπόν όλο το
πεζικό του εκεί, ενώ παράλληλα έφερνε από αλλού το ιππικό του στην πεδιάδα του
Μαιάνδρου, λογαριάζοντας ότι θα μπορούσε να συντρίψει τους Έλληνες με τους
ιππείς του. Ο Αγησίλαος όμως αντί να βαδίσει προς την Καρία πήρε την εντελώς
αντίθετη κατεύθυνση και κίνησε για τη Φρυγία. Στον δρόμο παραλάμβανε κι ένωνε
με τον στρατό του τις ενισχύσεις που απαντούσε, καταλάμβανε τις πόλεις και,
καθώς ήταν αιφνιδιαστικές οι επιθέσεις του, συγκέντρωνε πολλά λάφυρα.
Ένα διάστημα προχωρούσε ανενόχλητος. Όταν όμως έφτασε κοντά
στο Δασκύλειο, το λιγοστό ιππικό του, που προπορευόταν, έτρεξε σ᾽ έναν λόφο να
κάνει αναγνώριση. Εκεί όμως συγκρούστηκε με το περσικό και ηττήθηκε. Η
καταστροφή αποφεύχθηκε όταν έσπευσε στο σημείο ο Αγησίλαος με οπλίτες.
Καταλαβαίνοντας πάντως ότι αν δεν αποκτούσε αρκετό ιππικό,
δεν θα μπορούσε να εκστρατεύσει στα πεδινά, αποφάσισε να το συγκροτήσει τμήμα ιππικού.
Στη συνέχεια συγκέντρωσε όλο τον στρατό – περί τους 15.000 άνδρες – στην Έφεσο,
όπου και τους εκπαίδευσε. Μαζί του ενώθηκαν και αρκετοί από τους Μυρίους.
Η μάχη
Ο Αγησίλαος έτοιμος πια κινήθηκε προς τις Σάρδεις. Επί τρεις
μέρες προχώρησε δίχως να συναντήσει αντίσταση. Την τέταρτη μέρα όμως
παρουσιάστηκε το εχθρικό ιππικό (περίπου 10.000 άνδρες) το οποίο επιτέθηκε σε
Έλληνες που είχαν βγει προς συλλογή τροφίμων και σκότωσαν ορισμένους. Όταν
έσπευσε ο Αγησίλαος με το ιππικό του οι Πέρσες αναπτύχθηκαν για μάχη.
Ο Αγησίλαος βλέποντας ότι περσικό πεζικό (50.000 άνδρες) δεν
είχε φτάσει ακόμα συγκέντρωσε όλον τον στρατό και αμέσως οδήγησε τη
φάλαγγα των οπλιτών κατά του περσικού ιππικού, ενώ διάταξε Έκδρομους οπλίτες
(οπλίτες που δεν έφεραν θώρακα για να κινούνται ταχύτερα) μαζί με πελταστές να
επιτεθούν πρώτοι.
Σύντομα το ελληνικό και το περσικό ιππικό ενεπλάκησαν σε
μάχη. Οι Πέρσες ήταν περισσότεροι και άρχισαν να νικούν. Τότε όμως έφτασαν οι
Έκδρομοι και οι πελταστές και η πλάστιγγα άρχισε να γέρνει βαριά υπέρ των
Ελλήνων. Σταδιακά το περσικό ιππικό “έσπασε” και τράπηκε σε φυγή. Κατά την φυγή
τους όμως πολλοί Πέρσες έπεσαν στον ποταμό Πακτωλό και χάθηκαν.
Οι Έλληνες καταδίωξαν τους εχθρούς μέχρι το στρατόπεδό τους το οποίο και κυρίευσαν και λεηλάτησαν. Η λεία ήταν αξίας άνω των 70 ταλάντων. Οι Πέρσες πεζοί και ο Τισσαφέρνης δεν ενεπλάκησαν στη μάχη. Το γεγονός θεωρήθηκε προδοσία και ο Τισσαφέρνης συνελήφθη και εκτελέστηκε. -Πηγή: history-point
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου