31/5/2026
Πέρασαν πάνω σου αιώνες και στρατοί.
Βασιλείς με χρυσά στέμματα, κατακτητές με σιδερένια χέρια,
σύνορα που χαράχτηκαν και σβήστηκαν σαν ίχνη στην άμμο.
Κι όμως εσύ έμεινες εκεί,
ανάμεσα στα βουνά που μιλούν με τον άνεμο
και στα ποτάμια που θυμούνται ονόματα αρχαία.
Είδες τον Φίλιππο να υψώνει το βλέμμα προς τον βορρά,
τον Αλέξανδρο να παίρνει μαζί του τη γλώσσα και το όνειρο
των Ελλήνων
ως τα πέρατα της γης.
Άκουσες ψαλμωδίες βυζαντινές
να αντηχούν κάτω από θόλους και καμπαναριά,
πριν έρθουν χρόνια σκοτεινά,
χρόνια σκλαβιάς και σιωπής.
Μα ούτε τότε λύγισες.
Στα χώματά σου περπάτησαν δάσκαλοι και παπάδες,
μαχητές που φύλαξαν τη μνήμη σαν αναμμένη λαμπάδα.
Στους βάλτους, στα βουνά και στα χωριά σου,
άνδρες και γυναίκες κράτησαν άγρυπνη την ψυχή του Γένους,
όταν άλλοι πίστευαν πως η Ελλάδα τελείωσε.
Και πέρασαν πάλι οι καιροί.
Άλλες σημαίες, άλλες υποσχέσεις,
άλλες λέξεις που προσπάθησαν να θολώσουν την αλήθεια.
Όμως η αλήθεια δεν κατοικεί στα έγγραφα ούτε στις υπογραφές.
Κατοικεί στη μνήμη των ανθρώπων,
στα τραγούδια των παππούδων,
στις εκκλησιές των χωριών,
στις πέτρες που γνωρίζουν ποιοι είμαστε.
Σήμερα δεν ακούγονται όπλα στους λόφους σου.
Ακούγεται όμως ένας άλλος κίνδυνος:
η λήθη.
Γιατί ένας λαός χάνει τον εαυτό του
όχι όταν πολεμηθεί,
αλλά όταν πάψει να θυμάται.
Γι’ αυτό, Μακεδονία,
δεν σε υμνούμε μόνο για το χθες.
Σε κοιτάζουμε για το αύριο.
Το αύριο βρίσκεται πρώτα στα χέρια μας,
στην πίστη μας,
στην παιδεία μας,
στην απόφασή μας να παραδώσουμε στα παιδιά μας
όσα παραλάβαμε από τους προγόνους μας.
Κι έπειτα βρίσκεται στα χέρια του Θεού,
που γνωρίζει καλύτερα από όλους
τον δρόμο των εθνών και των ανθρώπων.
Αν μείνουμε άγρυπνοι,
αν κρατήσουμε τη μνήμη ζωντανή,
αν δεν αφήσουμε τη λήθη να σκεπάσει την αλήθεια,
τότε η Μακεδονία θα συνεχίσει να στέκει
όπως στέκει αιώνες τώρα:
όχι μόνο ως τόπος,
αλλά ως φλόγα.
Μια φλόγα που πέρασε από γενιά σε γενιά
και περιμένει από εμάς
να την κρατήσουμε αναμμένη.
ΚΚ - Πηγή: Ιωάννης Παπαδημητρίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου