Ωμή βία, λεηλασίες, σφαγές, κλοπές, ανείπωτη καταστροφή: Πριν εισβάλλουν οι σταυροφόροι στην Πόλη μας, υποσχέθηκαν ότι θα μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε τους σαρακηνούς. Αλλά! Μπήκαν στην ιερή Πόλη μας και σκόρπισαν τρόμο και βία, γινόμενοι οι ίδιοι σαρακηνοί!
Δολοφονίες, βιασμοί, ληστείες, και κάθε είδους φρικαλεότητες διέπραξαν οι δυτικοί, οι σταυροφόροι, εις βάρος των Βυζαντινών και της Κωνσταντινούπολης.
Ένας από τους αυτόπτες μάρτυρες της κατάληψης και λεηλασίας της Πόλης ήταν ο Νικήτας Χωνιάτης ή Ακομινάτος, υψηλός βυζαντινός αξιωματούχος και ιστορικός. Από τότε και μετά, ο Χωνιάτης δεν μπορούσε να συνέλθει, η ζωή του είχε σφραγιστεί ανεξίτηλα από το χάος και τον όλεθρο των δυτικών. Δεν χωρούσε ο νους του ότι οι σταυροφόροι είχαν γίνει ληστές, βιαστές και δολοφόνοι. Κι όμως είχαν γίνει.
Αφού κατάφερε να γλυτώσει, έγραψε μεταξύ άλλων ότι οι σταυροφόροι ήταν οι προπομποί του Αντίχριστου, ήταν αθεόφοβοι, δεν σεβάστηκαν τις εκκλησίες και τα ιερά κειμήλια μέσα σε αυτές. Πέταξαν στο έδαφος ακόμα και τα κύρια συστατικά της Θείας Κοινωνίας, τον άρτο και τον οίνο. Με πόνο έγραψε ότι οι δυτικοί μπορεί να μην λόγχισαν τον Κύριο, αλλά άφησαν το αίμα Του να χυθεί στη γη.
Δεν σεβάστηκαν ούτε την Αγία Σοφία, την μεγαλοπρεπέστερη εκκλησία της Χριστιανοσύνης. Οι στρατιώτες κατακερμάτισαν την Αγία Τράπεζα και άρπαξαν πολύτιμους λίθους. Δεν δίστασαν να βάλουν μέσα στον ναό γαϊδούρια και μουλάρια για να τα φορτώσουν με τα λάφυρα τους, και γελούσαν βλέποντας τις ακαθαρσίες των ζώων στα μαρμάρινα δάπεδα της εκκλησίας. Κι όλα αυτά ενώ μια πόρνη χόρευε και τραγουδούσε γύρω από την Αγία Τράπεζα, ψυχαγωγώντας τους φράγκους στρατιώτες που έτρωγαν κι έπιναν χρησιμοποιώντας τα ιερά σκεύη.
Αδίστακτοι, ασέβησαν και κατά των νεκρών, έγραψε ο Χωνιάτης, αφού άνοιξαν ακόμα και τους τάφους των βυζαντινών αυτοκρατόρων που βρίσκονταν στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. Έψαχναν χρυσό, κοσμήματα και πολύτιμους λίθους, οι δολοφόνοι λήσταρχοι, οι δυτικοί.
Αυτόπτης μάρτυρας της ανείπωτης θηριωδίας στην Κωνσταντινούπολη ήταν και ο βυζαντινός συγγραφέας και θεολόγος Νικόλαος Μεσαρίτης.
Οι σταυροφόροι, έγραψε, ήταν πολεμοχαρείς ξιφομάχοι, σιδερόφρακτοι λογχοφόροι και σπαθοφόροι, τοξότες και ιππείς, που γαυγίζοντας σαν τον Κέρβερο και ξεφυσώντας σαν τον Χάρο, λεηλατούσαν τα ιερά μέρη, ποδοπατούσαν ιερά αντικείμενα, έριχναν στο δάπεδο ιερές εικόνες…
Τα κτήνη, άρπαζαν τις γυναίκες από τα μαλλιά και τις έσερναν στο έδαφος, έψαχναν στα στήθη τους μήπως είχαν κρύψει εκεί στολίδια ή χρυσό. Παντού στην Πόλη κυριαρχούσε ο θρήνος, οι κραυγές ανείπωτης θλίψη και πόνου. Οι σταυροφόροι έσφαζαν παιδιά, σεμνές δέσποινες, ηλικιωμένες γυναίκες, βασάνιζαν μοναχούς, τους γρονθοκοπούσαν στο πρόσωπο και στο στομάχι, κι έπειτα τους μαστίγωναν ανελέητα.
Οι πανάθλιοι και αχρείοι, σκότωναν αθώους, άρπαζαν τα παιδιά από τις μητέρες τους, ασεβούσαν σε μοναχές μέσα σε εκκλησίες, χωρίς να φοβούνται τίποτα μα τίποτα…
Έκλεψαν αλλά και κατέστρεψαν ξακουστά πανέμορφα αγάλματα, έργα μυθικής ομορφιάς και τεράστιας αξίας. Το άγαλμα της Ήρας, αυτό του Πάρη που πρόσφερε το μήλο στην Αφροδίτη, του Αλεξάνδρου και της Αθηνάς, αυτά κι άλλα τόσα, κι ακόμα περισσότερα, δεν γλύτωσαν από την αχαλίνωτη μανία των σταυροφόρων. Την ίδια μοίρα είχε και το Ανεμοδούλιον, που ήταν ένα από τα πιο όμορφα κομψοτεχνήματα της Κωνσταντινούπολης. Επρόκειτο για έναν οβελίσκο, οι πλευρές του οποίου ήταν διακοσμημένες με θεσπέσια ανάγλυφα που αναπαριστούσαν σκηνές από την αγροτική ζωή, καθώς και αλληγορικές απεικονίσεις των εποχών. Στην κορυφή του υπήρχε μια γυναικεία μορφή που περιστρεφόταν με τον άνεμο.
Θα μπορούσαμε να το θαυμάζουμε το Ανεμοδούλιον, αν δεν υπήρχαν οι σταυροφόροι; Μάλλον όχι, γιατί μετά από αυτούς ήρθαν οι οθωμανοί ως συνεχιστές της βίας, της λεηλασίας και των δολοφονιών. Αποκορύφωμα των ιεροσυλιών των μουσουλμάνων ήταν η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, στην σύγχρονη εποχή μας.
Πάντα μόνοι μας στεκόμασταν σε τούτη δω την Πλάση, κι αν καταλαβαίναμε οι Έλληνες την δύναμή μας και δεν τρέχαμε να συνάψουμε συμφωνίες με ξένους, καθαρίζοντας ταυτόχρονα στο εσωτερικό μας τους στάβλους του Αυγεία –την διαφθορά και την αγυρτεία-, αντλώντας παράδειγμα από το αιματοβαμμένο παρελθόν μας, τότε θα γιγαντωνόμασταν. Ξανά. (Φωτογραφία)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου