9/9/2026
9 Σεπτεμβρίου 1922, ημέρα μαύρη, ημέρα κατάρας για την Σμύρνη και τον πανάρχαιο ελληνικό πληθυσμό της Μικράς Ασίας.
Με το παλιό ημερολόγιο ήταν 27 Αυγούστου. Η διαφορά ημερών, δεν παίζει κανέναν ρόλο, γιατί το μεγάλο κακό είχε γίνει και δεν θα ξεγραφόταν ποτέ από την ιστορία μας. Πάνω από ένα εκατομμύριο οι νεκροί, περισσότεροι από ενάμισι εκατομμύριο οι πρόσφυγες. Η Σμύρνη μάνα κάηκε, η Σμύρνη μάνα εχάθη!...
Τι συνέβη εκείνη την αποφράδα ημέρα;
Τα σημάδια της φοβερής απώλειας ήταν ήδη ζωντανά και φοβερά. Ένας εφιάλτης οι ημέρες πριν την συμφορά. Μύριζαν στην πόλη ο φόβος και η επικείμενη καταστροφή, μέσα από τις ανάσες των κατοίκων αλλά και των στρατιωτών που είχαν φτάσει στην πόλη μετά από τις ήττες στο μέτωπο του πολέμου με τους βάρβαρους τούρκους. Ο ύπατος αρμοστής, ο μεγάλος προδότης και ανθέλληνας, Αριστείδης Στεργιάδης, είχε ήδη εγκαταλείψει την πόλη στις 25 Αυγούστου με αγγλικό πλοίο. Ήξερε, το κάθαρμα!...
Η πόλη παραδόθηκε ολοκληρωτικά στις πύρινες φλόγες και οι
Έλληνες, μαζί και οι Αρμένιοι, παραδόθηκαν στις σφαγές. Οι σκηνές που
εκτυλίχτηκαν στην προκυμαία της Σμύρνης ήταν απίστευτες, συγκλονιστικές,
απάνθρωπες. Αμέτρητοι άνθρωποι συνέρρεαν εκεί κυνηγημένοι από τους τσέτες μα
και την φωτιά, ελπίζοντας πως θα σωθούν. Αλίμονο. Και οι σύμμαχοι τι έκαναν; Κοιτούσαν, λοιδορούσαν, δεν χόρταιναν να βλέπουν το ελληνικό αίμα που έβαφε την στεριά και την θάλασσα...
Οι βάρβαροι τούρκοι άρπαζαν άνδρες και τους μετέφεραν σε στρατόπεδα στο εσωτερικό, άρπαζαν και γυναικόπαιδα που τα οδηγούσαν στην σκλαβιά και στην εξαθλίωση, στην ενδοχώρα. Η πυρπόληση, η σφαγή καθώς και η αιχμαλωσία ήταν η μαύρη μοίρα των ελληνικών πληθυσμών και στη χερσόνησο της Ερυθραίας, στις Κυδωνίες και στην περιοχή της Προποντίδας. Η μαύρη μοίρα των ανθρώπων και του Ελληνισμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου