13 Οκτωβρίου 1904 σκότωσαν οι εχθροί του Ελληνισμού, ένα συνονθύλευμα Βούλγαρων κομιτατζήδων και Τούρκων, τον Μακεδονομάχο Παύλο Μελά. 17 Ιουνίου 2018 ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έδωσε στους σλαβο-σκοπιανούς το λατρεμένο όνομα της Μακεδονίας μας και την ιστορία της, σκοτώνοντας τον ήρωα για δεύτερη φορά!
Όποιος αψηφά τον θάνατο για την πατρίδα, έχει μια ομορφιά αθάνατη, πιστέψτε με!
Στέλνει σε μας το μήνυμα ο Έλληνας που έδωσε την ζωή του για την λευτεριά της Μακεδονίας μας. Γιατί, πολύ απλά, δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά!Ο Παύλος ήταν ντυμένος με ένα τόσο πλατύ και ζωντανό χαμόγελο, σαν πλησίαζε την Πηνελόπη (Δέλτα), τέτοιο που είχε εξαφανίσει το μουστάκι του. Τα βλέμματά τους χάθηκαν το ένα μέσα στο άλλο για στιγμές. Κόρη γλυκιά, αθάνατη, πάντα χαίρομαι αφάνταστα όταν σε συναντώ. Με κάλεσες, θαρρώ… της είπε κι αμέσως το ύφος του σκοτείνιασε. Κοιτάζεις τα παιδιά μας εκεί κάτω, έτσι δεν είναι; (Στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία μας) Του έγνεψε καταφατικά. Θέλει η εξουσία, με τα χημικά να σκοτώσει την ψυχή τους, να γεμίσει αυτή με φόβους, να γίνει δειλή. Θέλει η εξουσία, τα Ελληνόπουλα να πάψουν να μιλούν για την Μακεδονία, για εσένα, που της έδωσες όσα ως θνητός είχες. Εσύ είσαι αθάνατος, Παύλο, το όνομά σου βγαίνει από τα χείλη τους, σε όποια πόλη της Ελλάδος και αν διαδηλώνουν για τα δίκαια της Μακεδονίας. Για να είμαι ειλικρινής, η δική μου χαρά που ήρθες να με συναντήσεις, είναι απερίγραπτη, σχεδόν γήινη, τώρα που σε βλέπω, νοιώθω σαν να ξανακατέβηκα στην γη και πολεμώ μαζί σου… Ας σταματήσω να μιλώ, δεν συναντηθήκαμε εδώ, για να ανταλλάξουμε αβροφροσύνες. Τα χέρια τους ενώθηκαν, τα βλέμματά τους στάθηκαν πάνω από τους συγκεντρωμένους Έλληνες που έβηχαν, δάκρυζαν, τρέκλιζαν, υπέμεναν ύβρεις, κι όμως παρέμεναν ακλόνητοι στην πίστη τους. Μία είναι η Μακεδονία και είναι ελληνική.
Καθώς ανέβαινα, εκείνη την 13η ημέρα του Οκτώβρη, προς τους ουρανούς, αναλογίστηκα, πριν παραδώσω το γήινο πνεύμα μου: Θα μπορούσα να ζήσω ελεύθερος στην πρωτεύουσα, ενώ η Μακεδονία είναι στα χέρια των εχθρών; Την ημέρα εκείνη, του έτους 1904, ως θνητός ακόμα, το συνειδητοποίησα βαθιά: Όχι δεν θα μπορούσα να ζήσω, γιατί σε όποια απελευθερωμένη πόλη κι αν βρισκόμουν, δεν θα ήμουν ελεύθερος. Και το πιο μικρό χωριό της Ελλάδος μας να είναι σκλαβωμένο, κανείς μας δεν είναι πραγματικά ελεύθερος, είτε ζει στην πρωτεύουσα είτε σε άλλο μέρος του κόσμου. Μόλις κατάλαβα ότι πέθαινα, και πως ήμουν ευτυχισμένος γιατί έδωσα την ζωή μου για την πατρίδα, τότε εγκαταστάθηκα στους ουρανούς. Και από τότε έχω την τιμή να συναναστρέφομαι ήρωες μοναδικούς! Όπως κι εγώ, που περπάτησα στα κρυφά ή στα φανερά στην Μακεδονία, που συνάντησα τούρκους και σλάβους να χτυπούν με κάθε εγκληματικό τρόπο τους Μακεδόνες, που περίμενα μάταια να ξεσηκωθεί όχι μόνο η απελευθερωμένη Ελλάδα μα και οι ξένες δυνάμεις, όπως κι εγώ που κατάλαβα ότι, τελικά, η Μακεδονία έπρεπε μονάχη να κατατροπώσει τους φθονερούς εχθρούς της, έτσι και πολλοί ακόμα ήρωες περπάτησαν κρυφά ή φανερά κι αγωνίστηκαν με κάθε δύναμη για την λευτεριά της Μακεδονίας. Πολλοί οι ήρωες, χείμαρρος το αίμα που θυσιάστηκε για τα ιερά χώματα. Κανείς, πραγματικά κανείς, δεν μετάνιωσε που έδωσε την ζωή του για την Ελλάδα. Ένα πράγμα έχουμε κοινό εμείς που συναντηθήκαμε εδώ πάνω: θα θέλαμε να έχουμε και δυο και τρεις και άπειρες γήινες ζωές για να τις δώσουμε στην πατρίδα!..
Ναι, χρειάζομαι τώρα μια δεύτερη ζωή, να κατέβω εκεί κάτω, μπροστά στην βουλή, τώρα δα, και να αρπάξω με τα χέρια μου τον πάνοπλο αστυνομικό, να τον τραντάξω, μήπως και τον συνεφέρω. Πού στρέφεις τα όπλα σου; Στο Ελληνόπουλο που μόνο όπλο του έχει την τιμημένη μας σημαία; Δεν ανησυχώ όμως που δεν διαθέτω δεύτερη ζωή. Το Ελληνόπουλο, το κάθε Ελληνόπουλο, θα αγωνιστεί, όπως κι εμείς, για την πατρίδα. Και θα έρθει η σωστή ώρα για να συναντηθούμε….
Ακούστε
Ελληνόπουλα περήφανα αυτά που θα σας διηγηθώ για πραγματικούς ήρωες, που δεν
λογάριασαν τον θάνατο. Με τέτοιους προγόνους, αποκλείεται να δειλιάσει η καρδιά
και ο νους σας, αποκλείεται! Οι προδότες θα πάρουν την θέση που τους ταιριάζει
στην ιερή μας ιστορία, κι εσείς την δική σας. Που θα είναι θέση υψηλή, τέτοια
που αρμόζει σε ήρωες. Να, σαν τη θέση που έλαβαν στο πάνθεον της ιστορίας του
γένους μας δυο παλικάρια που σκοτώθηκαν για την πατρίδα. Οι εχθροί πήραν την
γήινη ζωή τους την ίδια μέρα. Ελληνόπουλα μου αγαπημένα, μην ξεχάσετε ποτέ τον
καπετάν Μητρούση και τον καπετάν Μακούλη, κι ας έμπηξαν οι κυβερνώντες στις
ψυχές και τις άυλες ζωές τους 153 + 1 μαχαιριές. Όταν οι προδότες τιμωρηθούν,
τότε η Μακεδονία θα ανασάνει πάλι ελεύθερα, οι ήρωες θα δικαιωθούν εκ νέου και
εσείς θα ζείτε με το κεφάλι ψηλά!
Απόσπασμα από το βιβλίο: 153+1 μαχαιριές στην καρδιά της Μακεδονίας-στην ψυχή της Ελλάδος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου