19 του Μάη, Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού: Τι σήμαινε η "λευκή" σφαγή που εφάρμοσαν οι Τούρκοι για να αφανίσουν τους χριστιανούς

Φρίκη: Τούρκοι έχουν κρεμάσει την Ελληνίδα και φωτογραφίζονται περήφανοι

18/5/2022

Στην περιοχή Βαζελώνος 26 γυναίκες και νεανίδες ίνα αποφύγωσιν την ατίμωσιν έρριψαν εαυτάς εις τινά ποταμόν και επνίγησαν...

Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, σε αντίθεση με των Αρμενίων, επισκιάστηκε είτε από τον όγκο των τραγικών περιπτώσεων του αρμενικού λαού, επειδή συνέπεσε χρονικά, είτε γιατί αποσιωπήθηκε από κυβερνητικές και διπλωματικές επιταγές στο όνομα κάποιων διακρατικών συμφωνιών και συμφερόντων. Το γενοκτονικό σχέδιο των Νεότουρκων απέβλεπε στην πρώτη φάση στον αφανισμό όλων των χριστιανικών εθνοτήτων και στη δεύτερη στην τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων. 

"Οι Νεότουρκοι", έγραφε ο Φ. Σαρτιό, "αποκάλυψαν το μεγαλεπήβολο σχέδιό τους, την εξόντωση δηλαδή όλων των ιθαγενών χριστιανών της Μικράς Ασίας. Ποτέ, σε καμιά περίοδο της ιστορίας, κανένα πιο διαβολικό σχέδιο δεν είχε στοιχειώσει τη φαντασία του ανθρώπου". 

Η "ερυθρά" σφαγή ολοκληρώθηκε από ένα σύστημα που λέγεται "λευκή" σφαγή. Πρόκειται για την αργή εξόντωση από την κακομεταχείριση, τις εκτοπίσεις, το κρύο, την παρατεταμένη στέρηση νερού και τροφής, τον αποκλεισμό σε μπουντρούμια, τόσο μικρά, που να μη χωράς όρθιος. Ο φανατισμός και η κτηνωδία του Ενβέρ, η πιο ψυχρή, μα κυνική φαντασία του Ταλαάτ αγαλλίασαν μ΄ αυτή την τρομερή επινόηση. Μπορούσαν να ισχυριστούν πως τις εκτοπίσεις τις απαιτούσαν οι στρατιωτικές ανάγκες και πως τα χέρια τους δεν είχαν λερωθεί με αίμα, γιατί οι Χριστιανοί πέθαιναν μόνοι τους στο δρόμο!"

Μαρτυρία του Γερμανού πρόξενου της Αμισού Κίκχοφ

Στις 16 Ιουλίου 1916 ο Γερμανός πρόξενος Κίκχοφ ενημέρωνε τηλεγραφικά το υπουργείο Εξωτερικών, στο Βερολίνο, για την τύχη των Ελλήνων της δικαιοδοσίας του: "Από αξιόπιστες πηγές, ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός της Σινώπης και της παραλιακής περιοχής της επαρχίας Κασταμονής έχει εξοριστεί. Εξορία και εξολόθρευση είναι στα τουρκικά η ίδια έννοια, γιατί όποιος δεν δολοφονείται, πεθαίνει ως επί το πλείστον από τις αρρώστιες και την πείνα"... 

Σε ολόκληρο τον Πόντο πια περιόδευε ο θάνατος με τις πιο φρικτές μορφές του. 

Από τη Ρωσία, η ελληνική πρεσβεία της Πετρούπολης πληροφορούσε το υπουργείο Εξωτερικών για την τραγική κατάσταση των κατοίκων της περιφέρειας Τραπεζούντος: "...Την 15ην Απριλίου οι κάτοικοι των 16 χωριών της περιοχής Βαζελώνος, περιφερείας Τραπεζούντος, άπαντες Έλληνες, λαβόντες διαταγήν των τουρκικών αρχών να φύγωσιν εις το εσωτερικόν της Αργυρουπόλεως και φοβηθέντες μη έμελλον καθ΄ οδόν να σφαγώσιν, καθ΄ ον τρόπον είδον σφαγέντας τους Αρμενίους, εγκατέλειπον τας κατοικίας των και εισήλθαν εις τα δάση, ελπίζοντες να σωθώσι εκ ταχείας τινός προελάσεως του ρωσικού στρατού. Εκ τούτων, εις 6.000 ανερχομένων, 650 κατέφυγον εις την μονήν Βαζελώνος, εις ην προϋπήρχον και άλλοι 1.500 εκ Τραπεζούντος πρόσφυγες, 1.200 εισήλθον εις εν μέγα σπήλαιον του χωρίου "Κουνάκα" και οι λοιποί διεσκορπίσθησαν εις τα ανά δάση σπήλαια και τας διαφόρους κρύπτας. 

Άπασαι αι οικίαι των χωρίων τούτων ελεηλατήθησαν και αι περιουσίαι διηρπάγησαν υπό του τουρκικού στρατού. Οι εν τω σπηλαίω της Κουνάκας κρυβέντες, αναγκασθέντες εκ της πείνης, μετά συνθηκολόγησιν, παρεδόθησαν. Εκ τούτων 26 γυναίκες και νεανίδες ίνα αποφύγωσιν την ατίμωσιν έρριψαν εαυτάς εις τνά ποταμόν κείμενον παρά το χωρίον Γέφυρα και παρά τα προσπαθείας των άλλων, προς σωτηρίαν των, επνίγησαν..." 

Οι Τούρκοι δολοφονούσαν τον Πόντο, και ούτε οι Ρώσοι ούτε οι άλλες μεγάλες δυνάμεις της εποχής βοηθούσαν τους βίαια κυνηγημένους Έλληνες από τις πατρογονικές τους εστίες. Κανείς από αυτούς δεν τιμώρησε τους Τούρκους, κανείς από αυτούς δεν τιμώρησε τον Τοπάλ Οσμάν που κήρυττε: "Θα προσφέρω τέτοιο "θυμίαμα" στους Ρωμιούς του Πόντου, που θα πνιγούν σαν τις σφήκες στις σπηλιές". 

Κανείς από αυτούς δεν τιμώρησε τους Τούρκους που βίαζαν τις Ελληνίδες, τις παρθένες και τα παιδιά. Πλείστα βρέφη τα δολοφονούσαν, σφενδονίζοντες αυτά κατά των τοίχων. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλούνται σήμερα πολλοί, 353.000 Έλληνες δολοφονήθηκαν άγρια από τους Τούρκους. Είναι πολύ περισσότεροι, και είναι όλοι οι αδερφοί μας αδικαίωτοι, αφού οι δολοφόνοι τους παραμένουν μέχρι σήμερα ατιμώρητοι. 

Στις πράξεις αυτών των δολοφόνων αναφέρθηκε ο αρθρογράφος της εφημερίδας της εποχής The Morning Post:

Όλα τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τον Νέρωνα, τον Καλλιγούλα, τον Αττίλα και τον Αβδούλ Χαμίτ, χάνονται στην ανυπαρξία μπροστά στα εκατομμύρια που δολοφονήθηκαν σκόπιμα στην Τουρκία κατά την διάρκεια των τεσσάρων προηγουμένων ετών. Στα θύματα περιλαμβάνονται αλλοδαποί εχθροί, αιχμάλωτοι πολέμου, Αρμένιοι, Έλληνες, Άραβες κ.λπ.

Δεν θα μπορούσε να ήταν χειρότεροι, εκτός κι αν πραγματικοί διάβολοι είχαν την υπόθεση στα χέρια τους, κι ακόμα και τότε αμφιβάλλω εάν θα είχαν κάνει χειρότερα. Αυτή είναι η απάντηση που δόθηκε από τον πάστορα Frew, του οποίου το έργο ως επικεφαλής του βρετανικού ταμείου ανακούφισης τον έφερε στην πιο στενή επαφή με τους φυλακισμένους". 

Πληροφορίες και αποσπάσματα από το άρθρο του Κώστα Φωτιάδη, καθηγητή Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που δημοσιεύτηκε στα Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας, 16 του Μάη 2002.