11/1/2025
Ο σπαρακτικός λόγος του Ιωάννη Καποδίστρια, όταν στάθηκε μπροστά στους σκελετωμένους Έλληνες και στις φρικτές καταστροφές της Πατρίδας μας.
Στις
11/24 Ιανουαρίου 1828 ο Καποδίστριας αποβιβάστηκε στην Αίγινα, που τη
χρησιμοποίησε για αρκετό καιρό σαν έδρα του. Εικόνα των φρικτών καταστροφών της
χώρας, καθαυτό δραματική δίνει ο ίδιος, ο Καποδίστριας στη συνομιλία του με τον
Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, όπως μας την παραθέτει ο Γ. Τερτσέτης στα “Απόλογα για
τον Καποδίστρια”.
“Είναι καιροί που πρέπει να φορούμε
όλοι ζώνη δερματένια και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο. Είδα πολλά εις την
ζωή μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφθασα εδώ εις την Αίγινα δεν είδα τι παρόμοιο
ποτέ, και άλλος να μην το ιδή… “Ζήτω ο κυβερνήτης ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής
μας!” εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά
κατεβασμένα από τις σπηλιές.
Δεν
ήταν το συναπάντημά μου φωνή χαράς, αλλά θρήνος. Η γη εβρέχετο από δάκρυα.
Εβρέχετο η μυρτιά και η δάφνη του στολισμένου δρόμου από το γιαλό ως την
εκκλησία. Ανατρίχιαζα, μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνή του λαού μου έσχιζε την
καρδιά μου. Μαυροφορεμένες γυναίκες, γέροντες μου εζητούσαν να αναστήσω
τους πεθαμένους τους, μανάδες που έδειχναν εις το βυζί τα παιδιά τους και μου
έλεγαν να τα ζήσω και ότι δεν τους απέμειναν παρά εκείνα κι εγώ και με το
δίκαιο μου εζητούσαν όλα αυτά, διότι εγώ ήλθα και σεις με προσκαλέσατε να
οικοδομήσω, να θεμελιώσω κυβέρνησιν και κυβέρνησις και ως πρέπει ζει, ευτυχεί
τους ζωντανούς, ανασταίνει και αποθαμένους διατί διορθώνει την ζημία του
θανάτου και της αδικίας.
Δεν
ζει ο άνθρωπος, ζει το έργο του, καρποφορεί, αν ο διοικητής είναι δίκαιος, αν
το κράτος έχη συνείδησι, ευσπλαχνία, μέτρα σοφίας.
Δύναμαι να κάμω εγώ όλα αυτά και να δικαιολογήσω την παντοχή του κόσμου; Δύναμαι να πράξω μηδέν χωρίς την σταθεράν ομοφροσύνην των πρώτων του τόπου; […]»
Απόσπασμα από το βιβλίο "Ιωάννης Καποδίστριας - Ο άχραντος Κυβερνήτης της Ελλάδος"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου