Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Οδυσσέας πήγε στην Αίγυπτο!

 
12/1/2025

Στο παρελθόν, εκεί που φαίνεται ότι χάνεται ο χρόνος, είχε γεννηθεί στην φυλή των Ελλήνων ο Όμηρος, που ήξερε με τις λέξεις τις ελληνικές να πλάθει μαγεία, αλλά ταυτόχρονα και να περιγράφει την ιστορία των ένδοξων προγόνων μας. 

Ο Όμηρος, ο δημιουργός των δύο αθάνατων επών, της Ιλιάδας και της Οδύσσειας, από τις απαρχές του κόσμου μέχρι και σήμερα, στον 21ο αιώνα, μάς κάνει να απορούμε:  Πώς ήξερε τόσα πολλά; Πώς κατάφερνε τις γνώσεις του να τις μεταμορφώνει τόσο αριστοτεχνικά σε λέξεις, ώστε τα έργα του να σφραγίσουν την ελληνική αλλά και την παγκόσμια ιστορία; 

Ακόμα παραπέρα, πώς κατείχαν, τότε, οι Έλληνες τόσες γνώσεις; Μέχρι πού είχαν φτάσει; 

Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο ήρωας του ο Οδυσσέας, μέχρι να καταφέρει να φτάσει στην Ιθάκη του, ταξίδευε για χρόνια και γνώριζε ανθρώπους και τόπους, που εμείς οι κατοπινοί νομίζουμε ότι ανακαλύφθηκαν στα χρόνια μετά την Γέννηση του Χριστού. Όμως, δεν ισχύει αυτό. 

Ήδη, στην αρχή της Οδύσσειας, ο ποιητής της ελληνικής ιστορίας, ο Όμηρος, μάς πληροφορεί ότι ο Οδυσσέας πήγε στην Αίγυπτο! 

Οι θεοί έβλεπαν με συμπάθεια τον Οδυσσέα που πάλευε να επιστρέψει στην Ιθάκη του, με εξαίρεση τον Ποσειδώνα. Γι΄ αυτό οι περιπέτειές του δεν είχαν τελειωμό. Και γράφει ο Όμηρος: 

"Μα εκείνος (ο Οδυσσέας) στους απόμακρους τους Αιθιόπους πήγε, που χωρισμένοι κατοικούν, στην άκρη, χώρια απ΄ όλους, άλλοι κατά το ηλιόβγαλμα, στο ηλιοβασίλεμα άλλοι, πλούσια να λάβει προσφορά σε βόδια και κριάρια". (Οδύσσεια α)

Οδυσσέας - Jan Styka (hpsyche.blogspot)

Ο Όμηρος γνώριζε την Αφρική, γι΄ αυτό "έστειλε" εκεί τον ήρωά του, τον Οδυσσέα. Σύμφωνα με αυτόν, οι Αιθίοπες ήταν ένας ευσεβής λαός που ζούσε στα πέρατα της γης. Το όνομά τους παράγεται από το αίθω = καίω, ψήνω. Αιθίοπες σημαίνει λοιπόν, ηλιοψημένοι, μελαμψοί. Και ζούσαν χωρισμένοι, άλλοι στην Ανατολή και άλλοι στην Δύση, δηλαδή στα δύο σημεία όπου ο ήλιος πλησιάζει την γη και καίει τους ανθρώπους της. 

Οι λέξεις που χρησιμοποιεί ο Όμηρος, απαθανατίζουν τις γνώσεις του κόσμου που κατείχε. Και αυτό είναι εκπληκτικό! Καταδεικνύει τις γνώσεις του Έλληνα σε χρόνους που πολλοί λαοί της σημερινής γης τότε καν δεν υπήρχαν! 

Δυστυχώς, στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία μας, δεν τιμούμε τον Όμηρο όπως του αξίζει! Τον αφήνουμε να χάνεται μέσα στην λήθη των αιώνων, ενώ από την άλλη πλευρά αποδεχόμαστε απροβλημάτιστα ότι με τα έπη του αναφέρεται σε θρύλους. Πόσο φτωχοί στο πνεύμα είμαστε, οι σημερινοί! Αντίθετα, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε τους στίχους του Ομήρου κάτω από το μαξιλάρι του, σαν φυλαχτό, σαν οδηγό, σαν έμπνευση. 

Και όλοι ξέρουμε μέχρι που έφτασε αυτός που τον πίστευε, και πώς καταντήσαμε την πατρίδα μας εμείς που δεν πιστεύουμε στο έργο που μάς άφησε κληρονομιά.