Στο τελευταίο λεωφορείο άκουγες κλάμα κι οδυρμό: Η Κύπρος μας ακόμα βαδίζει τον δικό της Γολγοθά...

 29/1/2025

Είναι εκείνες οι λέξεις που ζωνταντεύουν στα μάτια σου την Εθνική Τραγωδία της Κύπρου, και δεν μπορείς να εμποδίσεις τα δάκρυα της ψυχής σου που καταβρέχουν την λογική σου...

Ένα συγκλονιστικό ποίημα από τη συλλογή «Θόλος» (1) του Ελληνοκύπριου ποιητή Κυριάκου Χαραλαμπίδη. Εμπνευσμένο από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου 1974. Στην συλλογή αναδεικνύεται η τραγικότερη πτυχή της δοκιμασίας της Κύπρου, το δράμα των αγνοουμένων και των συγγενών τους.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ 

Πώς να χωρέσει ένα λεωφορείο
τα πιο μεγάλα ονόματα της οικουμένης,
τον Γιώργο, τον Αντρέα, τον Γιάννη, τον Κωστή,
ποιον να πρωτοδιαλέξεις, δάκρυ που ν’ αγγίζει
το λίγο φως στα μάτια του Θεού; 

Και όταν έφτασε το τελευταίο λεωφορείο
κι οι πολυόμματοι γονιοί κοιτούσαν
ν΄αναστηθούν μαζί με τα παιδιά τους,
άκουγες κλάμα κι οδυρμό, που ξεκινώντας
από τον πρώτο κύκλο καταλήγει
σε σπιτικήν αυλή∙ εκεί τα ζώα
το θρήνο συνεχίζαν με μουκανητά
χτυπώντας τις οπλές τους απελπιστικά.

Το τελευταίο λεωφορείο∙ και να που μπαίνει
στο χώρο κουβαλώντας σώματα πολλά.
Κατάμεστο σημαίες∙ με την πτυχή τους
αγγίζουν τις μεσίστιες φωτογραφίες.

Μην είδατε το γιο μου; Σας θυμίζει κάτι;
Αυτή ’ναι η κόρη του τριώ χρονώ και την κρατεί.
Ευρούλα τ’ όνομά της. Δεν τον είδατε;

Το τελευταίο λεωφορείο∙ και τι δεν έχει!
Κουτιά που όταν τ’ ανοίξεις τα πετάς
σε κείνους που είναι χωρίς δέμα-παίρνουν το χαρτί
σαν επενδύτη της ψυχής, κι αφού καρφώσουν
μια λίμνη αίματος στον τόπο που πεζέψαν,
μαδάνε τα ξεφτέρουγά της όλα.

(1) Ερμής: Αθήνα, 1989; 1991; Άγρα: Αθήνα, 1998 & Φωτο:cna.gr