Ολυμπιονίκης Κωνσταντίνος Τσικλητήρας, 10 Φεβρουαρίου 1913: Ποια αρρώστια έγινε το μαχαίρι της άσπλαχνης μοίρας όταν βρισκόταν στο Μέτωπο

10/2/2025

Κωνσταντίνος Τσικλητήρας: Τα βιογραφικά στοιχεία φαίνονται τόσο «στεγνά»…

Γεννήθηκε 30 Οκτωβρίου 1888 και πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1913. Μια μικρή επίγεια διαδρομή ενός Έλληνα αθλητή που όμως είχε καρδιά λιονταριού και πείσμα θαρρείς βγαλμένο από την ιδιοσυγκρασία αρχαίων Ελλήνων αθλητών αλλά και πολεμιστών!

Ο Κωνσταντίνος έγινε 20 φορές πρώτος πανελληνιονίκης σε πέντε διαφορετικά αγωνίσματα μέσα σε μόνο έξι χρόνια και κατείχε σε τρία στυλ άλματος πανελλήνιο ρεκόρ. Έγινε τέσσερις φορές Ολυμπιονίκης στα αγωνίσματα άνευ φόρας.

Ένα μπορούμε να πούμε γι΄ αυτόν τον Έλληνα: Ήταν, και παραμένει, θρυλική μορφή του ελληνικού αθλητισμού. Και όλα όσα πέτυχε, τα πέτυχε σε χρόνια δύσκολα, πολύ πιο δύσκολα από τα σημερινά μας.

Ήταν ένας άνθρωπος που στις αποτυχίες δεν λύγιζε, δεν τα παρατούσε, κι αυτό αποτελεί και σήμερα παράδειγμα προς μίμηση. Για παράδειγμα, στους Μεσολυμπιακούς της Αθήνας βρήκε 6^ος στο ύψος άνευ φόρας με 1.30μ., ενώ στο μήκος άνευ φόρας αποκλείστηκε στον προκριματικό.

Πεισμωμένος, δούλεψε σκληρά και τον επόμενο χρόνο, το 1907, πήρε τρία χρυσά μετάλλια στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 1908 πήρε δύο αργυρά μετάλλια στο ύψος και στο μήκος άνευ φόρας. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης το 1912 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φόρας με 3.37 μ. και χάλκινο στο ύψος άνευ φόρας με 1.55 μ.

Πώς ήταν η εμφάνιση αυτού του πεισματάρη Έλληνα αθλητή; Έγραψε γι΄ αυτόν τότε, ο ανταποκριτής της εφημερίδας Χρόνος στο Λονδίνο, ο γνωστός λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου:

...Είνε σώμα υψηλόν (1.92 μ.), λεπτόν, καλογραμμένον. Εις το σχέδιον του μελαχροινού προσώπου του, των μήλων, των ματιών, των χειλέων, του πώγωνος νομίζεις ότι επέρασεν, ελαφρώς, ολίγον κοντύλι Γκύζη. Από πάνω ως κάτω ο νέος αυτός έχει ευγενεστάτην γραμμήν. Μελαχροινός, πολύ υψηλός σχετικώς με τη νεότητά του, πόδια μεγάλα και λαστιχένια, ως σκύλου πόιντερ, σύμμετρον και χαριτωμένον σύνολον…

Λίγο μετά τον θρίαμβό του στην Στοκχόλμη, ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος (τον Οκτώβριο του 1912). Ο Τσικλητήρας στρατεύεται, ενώ θα μπορούσε να το είχε αποφύγει, αφού του πρότειναν να μείνει στο Φρουραρχείο Αθηνών.

Ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας, το λιοντάρι του αθλητισμού, δεν θα μπορούσε να γίνει… άκακο γατάκι που θα περίμενε από τους άλλους να βοηθήσουν την πατρίδα.

Πήγε στο μέτωπο, στην πρώτη γραμμή, αλλά εκεί τον περίμενε μαυροφορεμένη μοίρα με μαχαίρι στα άσπλαχνα χέρια της. Το μαχαίρι έγινε μηνιγγίτιδα καλπάζουσας μορφής και στις 10 Φεβρουαρίου του 1913 άφησε την τελευταία του πνοή, μόλις στα 25 του χρόνια. Χιλιάδες Έλληνες άφηναν πάνω στο φέρετρό του λουλούδια, λουλούδια του οριστικού αποχαιρετισμού και όχι πια της χαράς.

Γεννήθηκε ψηλός, εκτοξεύτηκε στα ύψη της δόξας και τελικά, χτυπημένος από βαριά ασθένεια, παραδόθηκε στα ύψη της Αθανασίας.(Φωτογραφία:segas.gr)