7/2/2025
Πετράκης Γιάλλουρος: Είναι μικρές οι λέξεις για να εκφράσουν το μεγαλείο της θυσίας αυτού του Έλληνα μαθητή που δολοφονήθηκε άνανδρα από τους Άγγλους κατά την διάρκεια μαθητικής διαδήλωσης. Ο επίγειος χρόνος του σταμάτησε στις 7 Φεβρουαρίου του 1956.
Ο Πετράκης Γιάλλουρος είχε γεννηθεί στο Ριζοκάρπασο στις 29 Αυγούστου του 1938 και φοιτούσε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Όσα μάθαινε για την μάνα Ελλάδα, πότιζαν την ψυχή του με τα υψηλά ιδανικά του Έθνους μας. Έτσι, παρά το μικρό της ηλικίας του, δεν μπορούσε να σκεφτεί καν, ότι οι Έλληνες της Κύπρου θα έσκυβαν το κεφάλι και δεν θα αγωνίζονταν για την Ένωση με την Ελλάδα.
Κατά την εκδρομή του στην Ελλάδα, συγκινημένος βαθύτατα, έγραψε τούτα τα ιερά λόγια στον πατέρα του:
«Μόλις πάτησα το Άγιο χώμα της Ελλάδος, μια βαθειά συγκίνησις με κατακυρίευσε και δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια μου, αφ’ ενός λόγω του ότι πατούσα στην Ελεύθερη Πατρίδα, αφ’ ετέρου διότι σκέφτηκα ότι η ιδιαιτέρα μας πατρίς Κύπρος έμενε υπόδουλη κάτω από τον βαρύ ζυγό των Άγγλων, ενώ έπρεπε να είναι κι αυτή ένα κομμάτι της Ελεύθερης Ελλάδος». (βλ. Σημερινή, 6/2/2010, εδώ από hellaswordpress)
Και αργότερα, λίγο πριν τον συναντήσει η μοίρα των Αθανάτων, έγραψε στον πατέρα του:
«Δεν συμφωνώ αγαπητέ μου πατέρα στο ότι ένας άνθρωπος πρέπει πρώτα να κοιτάξει για τον εαυτό του και ύστερα για την πατρίδα του. Τότε αυτός, καταντά άκρως εγωιστής, τομαριστής και μπορώ να πω αναίσθητος. Διότι όταν δεν κυριαρχεί μέσα του το αίσθημα της φιλοπατρίας, το ευγενέστερο των αισθημάτων, δεν είναι δυνατό να κυριαρχεί κανένα άλλο ευγενές αίσθημα… Εξ άλλου, αγαπητέ μου πατέρα, η ορμή του ανθρώπου προς την ύλη, δηλαδή τον πλούτο και την καλοπέραση και η ικανοποίηση τούτη, δεν προσφέρει την πραγματική ευτυχία του ανθρώπου. Την απόλυτη ευτυχία προσφέρει στους ανθρώπους και ιδίως όταν είναι Έλληνες, η ορμή προς τα ανώτερα ιδανικά την αγάπη προς την Πατρίδα και τον πόθο ακόμη και να θυσιαστεί για την ελευθερία της που είναι και δική του ατομική ελευθερία και αξιοπρέπεια». (βλ. Αλήθεια)
Κι έπειτα, ξημέρωσε εκείνη η έβδομη ημέρα του Φλεβάρη, που ήταν η τελευταία του Πετράκη στην γη. Ένας Άγγλος στρατιώτης στόχευσε το παλικάρι μας και πυροβόλησε στο μέρος της καρδιάς του. Π Πετράκης προχώρησε λίγα βήματα, φώναξε με όλη την δύναμη της ψυχής του "Ζήτω η Ένωση" και μετά βρέθηκε κατάχαμα, ματωμένος.
Ο Πετράκης Γιάλλουρος ήταν ο πρώτος μαθητής που πότισε με το αίμα του την ελληνική γη της Κύπρου μας.
Μήνες μετά τον θάνατό του (15/11/1957), ο Νίκος Κρανιδιώτης έγραφε μεταξύ άλλων στους Τάιμς οφ Σάιπρους γι΄ αυτόν τον ήρωα μαθητή: Αγάπησε τη γαλανόλευκη. Αγάπησε τη σκιά της. Αγάπησε τις γαλανές σκέψεις της.
Αγάπησε αλλά δεν έμεινε στα λόγια. Ούτε κρύφτηκε μέσα στο σπίτι του. Ούτε τού έφταναν οι λέξεις.
Ο μαθητής Πετράκης Γιάλλουρος πέρασε στην δράση και πέθανε γιατί αγαπούσε την μάνα Ελλάδα και δεν μπορούσε να ανεχθεί την υποδούλωση της Κύπρου στους Άγγλους.
Είθε ο Ελληνισμός να γεμίσει με μαθητές σαν τον Πετράκη Γιάλλουρο που θα δείξουν σε όλους μας τι σημαίνει να αγαπάς έμπρακτα την πατρίδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου