2026: Η χρονιά που ο κόσμος θα μπορούσε να καταρρεύσει!

 22/1/2026

Το 2026 είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ημερομηνία: στην αριθμολογία, καταλήγει στο 1, ένα σύμβολο ρήξης, ξεκινημάτων και μη αναστρέψιμων αποφάσεων. Τα διπλά 2 αποκαλύπτουν εύθραυστες συμμαχίες, τα 0 ενισχύουν τις εντάσεις και τα 6 υπογραμμίζουν τη συλλογική ευθύνη.

Η χρονιά υπόσχεται να είναι ένα παγκόσμιο σημείο καμπής, όπου οι συμβιβασμοί εξαφανίζονται και μόνο οι αποφασιστικές ενέργειες ανοίγουν τον δρόμο. Οποιαδήποτε καθυστέρηση ή αναποφασιστικότητα κινδυνεύει να έχει σοβαρές συνέπειες!

Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι οι παγκόσμιες καταστροφές χτυπούν σαν κεραυνός από καθαρό ουρανό. Αυτό είναι ψευδές. Πάντα προαναγγέλλουν η μία την άλλη πολύ νωρίτερα, μέσα από μια συσσώρευση ρωγμών που επιλέγουμε να αγνοήσουμε. Το 2026 δεν είναι μια μαγική ημερομηνία, αλλά θα μπορούσε να γίνει η χρονιά που αυτές οι ρωγμές θα πάψουν να περιορίζονται.

Το καταστροφικό σενάριο δεν ξεκινά με έναν κηρυσσόμενο παγκόσμιο πόλεμο. Ξεκινά με έναν επιπλέον περιφερειακό πόλεμο. Ένας πόλεμος που δεν παραμένει τοπικός. Ουκρανία, Μέση Ανατολή, Ταϊβάν: τρία διαφορετικά θέατρα, η ίδια λογική. Μια κόκκινη γραμμή που έχει ξεπεραστεί, μια απάντηση που κρίνεται απαραίτητη, μια κλιμάκωση που όλοι ισχυρίζονται ότι δεν θέλουν αλλά που κανείς δεν ξέρει πώς να σταματήσει. Δεν έχει σημασία η ολοκληρωτική πυρκαγιά, αλλά η άμεση μετατροπή του κόσμου σε μια πολεμική οικονομία. Ολικές κυρώσεις, θαλάσσιοι αποκλεισμοί, δολιοφθορά υποδομών, συνεχείς κυβερνοεπιθέσεις. Το παγκόσμιο εμπόριο γίνεται όπλο. Η εξάρτηση γίνεται παγίδα.

Από εκείνο το σημείο και μετά, η οικονομική κατάρρευση δεν αποτελεί πλέον θεωρητικό κίνδυνο. Γίνεται πραγματικότητα. Τα κράτη, ήδη υπερχρεωμένα, βλέπουν τα βάρη του χρέους τους να εκτοξεύονται. Η ενέργεια γίνεται σπάνια και ακριβή. Οι αγορές πανικοβάλλονται. Μια μεγάλη τράπεζα παραπαίει. Ένα συστημικό ταμείο καταρρέει. Ένα κράτος ανακοινώνει ότι δεν μπορεί πλέον να τηρήσει το χρέος του χωρίς να αναστείλει τις πληρωμές. Η πίστωση παγώνει. Η πραγματική οικονομία σταματάει. Η ανεργία αυξάνεται απότομα. Μέσα σε λίγους μήνες, εκατομμύρια ζωές ανατρέπονται.

Αλλά η ιστορία δείχνει ότι το πραγματικό σημείο καμπής δεν είναι ποτέ το οικονομικό. Είναι τα τρόφιμα. Όταν οι αλυσίδες εφοδιασμού καταρρέουν, όταν τα λιπάσματα εξαντλούνται, όταν το κλίμα προσθέτει το χάος του στις συγκρούσεις, η τιμή του ψωμιού γίνεται ένα ζωτικό πολιτικό ζήτημα. Οι αγορές αδειάζουν, η ύπαιθρος φλέγεται, οι πόλεις πανικοβάλλονται. Ολόκληρες περιοχές βυθίζονται στον λιμό. Η μετανάστευση δεν είναι πλέον μια ροή, αλλά μια ανθρώπινη παλίρροια. Τα σύνορα γίνονται μόνιμες γραμμές έντασης. Η πείνα δεν αμφισβητεί: επιβάλλει.

Αυτό συμβαίνει όταν τα πολιτικά καθεστώτα εισέρχονται σε μια ζώνη θανάσιμου κινδύνου. Οι δημοκρατίες, αργές από τη φύση τους, φαίνονται ανίσχυρες μπροστά στην έκτακτη ανάγκη. Τα κοινοβούλια συζητούν ενώ οι τιμές εκτοξεύονται. Οι κυβερνήσεις δίνουν υποσχέσεις ενώ οι ελλείψεις εδραιώνονται. Η εμπιστοσύνη διαλύεται. Η αντιπολίτευση δεν είναι πλέον ιδεολογική. Γίνεται υπαρξιακή. Τάξη ή χάος. Εξουσία ή κατάρρευση. Οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης γίνονται ο κανόνας. Οι ελευθερίες αναστέλλονται στο όνομα της συλλογικής επιβίωσης. Και πολλοί χειροκροτούν, επειδή ο φόβος είναι ισχυρότερο επιχείρημα από τον νόμο.

Σε αυτή την εικόνα προστίθεται ένας καθοριστικός παράγοντας του 21ου αιώνα: ο αόρατος πόλεμος. Το 2026, δεν θα είναι πλέον απαραίτητο να βομβαρδίζουμε μια πόλη για να την εξουδετερώσουμε. Αρκεί να διακόψουμε το ηλεκτρικό ρεύμα, να μπλοκάρουμε τις πληρωμές της, να παραλύσουμε τα νοσοκομεία της και να γεμίσουμε τον χώρο των πληροφοριών με ψέματα και πανικό. Μια σύγχρονη κοινωνία βασίζεται στον συντονισμό. Εξαλείψτε την εμπιστοσύνη στα συστήματα και όλα θα σταματήσουν. Χωρίς εκρήξεις, χωρίς θεαματικά ερείπια, αλλά με μια βαριά σιωπή: τίποτα δεν λειτουργεί πια.

Αυτό το σενάριο είναι αξιόπιστο επειδή δεν βασίζεται σε ξαφνική τρέλα, αλλά σε γενική κόπωση. Κράτη στα τελευταία τους βήματα. Εξαντλημένες κοινωνίες. Αποδυναμωμένοι θεσμοί. Και πάνω απ΄ όλα, μια επίμονη ψευδαίσθηση: ότι κάποιος, κάπου, εξακολουθεί να ελέγχει τα πάντα.

Ωστόσο, τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Η ιστορία δεν είναι μια τυφλή μηχανή. Είναι φτιαγμένη από αποφάσεις. Κάθε καταστροφή που αποτράπηκε, αποτράπηκε επειδή, σε μια κρίσιμη στιγμή, έγινε μια επιλογή ενάντια στην σκοπιμότητα, ενάντια στην υπερηφάνεια, ενάντια στην απερίσκεπτη κλιμάκωση. Η αποτροπή, η διπλωματία και η συλλογική διορατικότητα μπορούν ακόμα να ισχύσουν.

Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: αν το 2026 όντως γίνει το σημείο καμπής, δεν θα είναι επειδή δεν το γνωρίζουμε. Θα είναι επειδή προτιμούμε να πιστεύουμε ότι η κατάρρευση θα συνέβαινε πάντα κάποια στιγμή αργότερα. -Πηγή