28/1/20226
Ξημερώνει και πάλι η μέρα σου....
Με τον πόνο της έλλειψής σου να είναι πάγιο πια στοιχείο της καρδιάς μας, με την καρδιά μας γονατισμένη στην μνήμη σου, με την μνήμη σου τεράστιο δάκρυ, με το δάκρυ να έχει κρυσταλλώσει και να πληγώνει αιχμηρά το πρόσωπό μας, με το πρόσωπό μας να αναμιμνήσκεται τις δικές σου εκφράσεις και να μιλάμε, κάποιες φορές ,σαν εσένα και να γελάμε σαν εσένα... αλλά τίποτε δεν είναι σαν εσένα. Και οι μέρες μας χωρίς εσένα, διαβαίνουν αργές και λυπημένες.
Πήρες πολύ χαρά μαζί σου, πατέρα, και οι καιροί που ακολούθησαν στέγνωσαν από τα ξεροβόρια των χειμώνων που χειμώνιασαν όταν σε φιλήσαμε για τελευταία φορά....
Είμαστε λυπημένοι, πατέρα και αυτό δεν αλλάζει. Και ορφανοί,
επίσης. -Έλενα /Πηγή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου