Η Νικηφόρος Προέλαση των Ελλήνων μετά από 500 χρόνια σκλαβιάς, Οκτώβριος 1912.
Μέσα σ΄ αυτών των τόπων τη ματωμένη γη
με γρήγορο το βήμα βαδίζω με ορμή.
Και με λαχτάρα κράζω βαθιά απ΄ την καρδιά:
Χαίρε, Μακεδονία! Χαίρε, Ελευθεριά.
(Εμβατήριο)
Μετά την απελευθέρωση της Ελασσόνας στις 6 Οκτωβρίου του 1912 και την νικηφόρο προέλαση των Ευζώνων μας στην Δεσκάτη, οι Τούρκοι συγκέντρωσαν τις δυνάμεις τους στα στενά του Σαραντάπορου, τα οποία θεωρούσαν απόρθητα, γιατί τα είχαν ενισχύσει με ειδικά έργα.
Αλλά δεν υπολόγισαν τον ακράτητο πια πόθο των Ελλήνων για Λευτεριά! Εκεί, στο Σαραντάπορο, στις 9 και 10 Οκτωβρίου του 1912, οι Έλληνες, μετά από μια θυελλώδη κατά μέτωπο επίθεση και τολμηρότατους κυκλωτικούς ελιγμούς, κατατρόπωσαν τους Τούρκους.
Εκείνη την νύχτα ο τουρκικός στρατός, έντρομος, είδε τα απόρθητα οχυρά του να πέφτουν. Οι Τούρκοι, κάτω από ραγδαία βροχή και σκοτάδι γεμάτο ομίχλη, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς τα Σέρβια.
Ο τόπος μας ελευθερώθηκε, αλλά δαφνοποτίστηκε με το αίμα είκοσι αξιωματικών και εκατόν εξήντα τεσσάρων οπλιτών, οι οποίοι με την θυσία τους εκείνο το διήμερο άνοιξαν τον δρόμο για την Απελευθέρωση της Μακεδονίας μας.
Το δικό τους αίμα ενώθηκε με το αίμα 117 Ελλήνων κατοίκων στα Σέρβια, τους οποίους κατέσφαξαν οι υποχωρούντες Τούρκοι.
Στις 11 Οκτωβρίου 1912 απελευθερώθηκε η Κοζάνη και στις 13 Οκτωβρίου 1912 τα Γρεβενά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου