Τι έτρωγε ο φιλέλληνας συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ στα δύσκολα χρόνια του πολέμου

8/10/2026

Ο διάσημος λογοτέχνης Βίκτωρ Ουγκώ, που λάτρευε τους Κρητικούς και υμνούσε την Ελληνική Εθνεγερσία, ήταν καλοφαγάς μέχρι που στο Παρίσι ξέσπασε ο πόλεμος...

Της Stucano Closer και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου

Ο Βίκτωρ Ουγκό ήταν ένας άνθρωπος φτιαγμένος, θαρρείς, σε ελαφρώς διαφορετική κλίμακα από τους υπόλοιπους: σωματικά πελώριος, συγγραφικά τεράστιος, πληθωρικός από κάθε άποψη. Και διαβόητα αδηφάγος. «Το γιλέκο του κόσμου δεν είναι αρκετά φαρδύ για να χωρέσει τη δόξα του Βίκτορος Ουγκό – ή την ευσαρκία του», έλεγε χαρακτηριστικά ο καλός του φίλος και συνάδελφος, Θεόφιλος Γκοτιέ.

Πράγματι, φαίνεται πως η όρεξη του Ουγκό, αλλά και η ικανότητά του να χωνεύει περίπου οτιδήποτε, ήταν άνευ προηγουμένου. Επισκέπτες στο σπίτι των Ουγκό μιλάνε για ατέλειωτα φλιτζάνια κακάο το πρωί και υπερμεγέθη κοψίδια ψητό κρέας το μεσημέρι. Αντικείμενο κουτσομπολιού ήταν επίσης η συνήθεια του μεγάλου συγγραφέα να τρώει τα πορτοκάλια με τη φλούδα και τον αστακό με το κέλυφος.

Ακόμη κι ο Ουγκό ωστόσο έχασε αναγκαστικά τα «πιασιματάκια» του κατά την πολιορκία του Παρισιού, το 1870 από τους Πρώσους. Στην πόλη έπεσε λιμός, και σύντομα οι Παριζιάνοι άρχισαν να καταφεύγουν στις γνωστές, διόλου ορεκτικές (ή και υγιεινές) λύσεις: τα ποντίκια και τα άλογα.

Ο Ουγκώ δεν ήταν καθόλου ευτυχής: «Το αλογίσιο κρέας σαφώς δεν μου κάνει», έγραφε, συμπληρώνοντας ωστόσο: «Έφαγα λίγο». Χάρη στο συγγραφικό του άστρο, πάντως, απέκτησε κατά προτεραιότητα πρόσβαση σε μια σειρά από άλλες, πιο πρωτότυπες πηγές πρωτεϊνών, όταν η πόλη αποφάσισε να θυσιάσει τα ζώα του ζωολογικού της κήπου: «Χτες φάγαμε αρσενικό ελάφι. Προχτές είχαμε αρκούδα. Και τις δύο προηγούμενες μέρες, τη βγάλαμε με αντιλόπη», έγραφε.