31/3/2026
Στον χωμάτινο δρόμο που μοιάζει να χάνεται μέσα στο πράσινο, ο χρόνος κυλά αλλιώς - πιο αργά, πιο βαθιά, σαν να αφήνει ίχνη όχι μόνο στο χώμα, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων.
31/3/2026
Στον χωμάτινο δρόμο που μοιάζει να χάνεται μέσα στο πράσινο, ο χρόνος κυλά αλλιώς - πιο αργά, πιο βαθιά, σαν να αφήνει ίχνη όχι μόνο στο χώμα, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων.
Μια αληθινή ιστορία που χάνεται στον χρόνο, καταδεικνύει όμως πώς ήταν, και πρέπει να είναι ο ειλικρινής άνθρωπος, έστω κι αν φαίνεται αφελής...
24/3/2026
Σας βλέπω, ακόμα, να πηγαίνετε στις κατεχόμενες από το ασκέρι του Τούρκου περιοχές, για να αγοράσετε πιο φτηνά. Τέτοια ξεφτίλα.
Κορυφαίος Έλληνας ποιητής, το έργο του οποίου διακρίνεται από έντονο λυρισμό και ιδιαίτερο γλωσσικό πλούτο.
Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι, να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά.
11/3/2026
Μέσα στου πολέμου τους καπνούς, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα γεωπολιτικά στοιχήματα δεν είναι ποτέ σίγουρα.
Το ποδήλατο δεν είναι μόνο μέσο μετακίνησης, είναι μια ψυχή που ποδηλατεί μέσα στον κόσμο. Στέκει όρθιο μόνο όταν κινείται, όπως και ο άνθρωπος στέκει ακέραιος μόνο όταν προχωρά. Αν μείνει ακίνητο, γέρνει και πέφτει. Αν όμως βρει ρυθμό, γίνεται ένα με τον δρόμο.
Σήμερα, ανήμερα της γιορτής της Γυναίκας, μια ευχή πλανάται μέσα μου, και την μοιράζομαι με τις Ελληνίδες που υποφέρουμε βαθιά από την κατάντια στην οποία οδήγησαν το Έθνος μας οι άνθρωποι της εξουσίας στην Ελλάδα, που είναι χειρότεροι από τους εξωτερικούς εχθρούς της πατρίδας μας:
Έλληνας! σου λέει ο άλλος· δεν είναι παίξε γέλασε. Έχουμε τα κακά μας – δε λέω· πήραμε δρόμο στραβό, σαν το κακοκυβερνημένο πλεούμενο·
Ο διεφθαρμένος δημόσιος λόγος στην σύγχρονη ελληνική κοινωνία κλιμακώνεται μέρα την μέρα τόσο επικίνδυνα,
2/3/2026
Υπήρχε κάποτε, στις αυλές των χωριών, μια ταπεινή κατασκευή από χυτοσίδηρο που έμοιαζε να ριζώνει μέσα στη γη όπως ένα δεύτερο, μεταλλικό δέντρο.
26/2/2026
Περιφρόνησις, ἐξευτελισμοί, ἀκόμα καὶ ἠθικοί, ξυλοδαρμοὶ καὶ πολλὰ ἀκόμα ἀνήκουστα βασανιστήρια...
Η σόμπα στέκει στη μέση του δωματίου σαν ήρεμος φρουρός του χρόνου. Το μαντεμένιο της σώμα, σημαδεμένο από παλιές φωτιές και χειμώνες αλλοτινούς, κρατά ακόμη ζεστή την ανάσα του σπιτιού.