31/3/2026
Στον χωμάτινο δρόμο που μοιάζει να χάνεται μέσα στο πράσινο, ο χρόνος κυλά αλλιώς - πιο αργά, πιο βαθιά, σαν να αφήνει ίχνη όχι μόνο στο χώμα, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων.
Από Δημ. ΤσιγάραςΕίναι τη δεκαετία του 1970, τότε που το χωριό δεν είχε ακόμη ντυθεί με άσφαλτο και βιασύνη. Τότε που κάθε διαδρομή ήταν και μια μικρή διαδικασία επιστροφής.
Ο παππούς Σταύρος Χήρας, όρθιος στο κάρο, κρατά τα ινία με τη σιγουριά ανθρώπου που έμαθε τη ζωή με τα χέρια και τον ιδρώτα. Δίπλα του, η μικρή εγγονή -ένα παιδί που δεν γνωρίζει ακόμη το βάρος του χρόνου- τον κοιτά και μαθαίνει. Όχι μόνο πώς να κρατά τα χαλινάρια, αλλά πώς να στέκεται, πώς να αφουγκράζεται τον ρυθμό του ζώου, πώς να γίνεται ένα με τον δρόμο.
Το άσπρο άλογο προχωρά ήρεμα, σαν να γνωρίζει κι αυτό πως δεν μεταφέρει απλώς ανθρώπους, αλλά μια ολόκληρη συνέχεια: από τον παππού στο παιδί, από το παρελθόν στο μέλλον. Το κάρο τρίζει ελαφρά - ένας ήχος που τότε ήταν καθημερινός, μα σήμερα ακούγεται σαν ανάμνηση.
Ο παππούς δεν διδάσκει με λόγια. Δείχνει. Με τη στάση του σώματος, με τη δύναμη των χεριών, με την ηρεμία στο βλέμμα. Και η μικρή, χωρίς να το καταλαβαίνει, αποτυπώνει μέσα της αυτή τη σιωπηλή γνώση. Είναι εκείνες οι στιγμές που δεν γράφονται σε βιβλία, αλλά μένουν ανεξίτηλες στην καρδιά.
Και ο δρόμος… χωμάτινος, ακατέργαστος, γεμάτος μικρές πέτρες και σκόνη. Φαντάζει σαν ένα πέρασμα, σαν μια μνήμη ζωντανή. Γιατί πριν έρθει η άσφαλτος, οι άνθρωποι περπατούσαν πιο κοντά στη γη - και ίσως και πιο κοντά ο ένας στον άλλον.
Κι έτσι η εικόνα της φωτογραφίας μετουσιώνεται σε ένα
άγγιγμα από έναν κόσμο που έμαθε να προχωρά χωρίς βιασύνη, να διδάσκει χωρίς
θόρυβο και να αγαπά χωρίς επίδειξη. Έναν κόσμο όπου ένα κάρο στον δρόμο του
χωριού μπορούσε να χωρέσει ολόκληρη τη ζωή. -Πηγή: tovaltino
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου