Οι τελευταίες επιστολές των εκτελεσμένων από τους ναζί κατασκόπων, του Βενιζέλου και του Κιτσόπουλου

5/4/2026

Οι Έλληνες κατάσκοποι, Βενιζέλος, Γούτης, Κιτσόπουλος και Δημητρόπουλος, μετά από προδοσία, περικυκλώθηκαν από τους ναζί. Φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Λίγες ημέρες αργότερα ειδοποιήθηκε η οικογένεια του Απόστολου Βενιζέλου να πάει να παραλάβει τα ρούχα του σκοτωμένου. Ανάμεσα στα πράγματά του βρέθηκε το τελευταίο γράμμα που απευθυνόταν στην γυναίκα του:

"Σάββατο πρωί 19/6/43

Μιμίτσα μου.

Για τη μεγάλη πίκρα που σου δίνω, συμπάθα με. Φρόντισε τη Σοφούλα και τους γέρους μου. Το όραμά σου θα με συνοδεύει ως την τελευταία μου πνοή. Ευχαρίστησε όλους όσους φρόντισαν για μένα. Εάν υπάρχει υπερπέραν (που δεν το πιστεύω) η ψυχή μου πάντα κοντά σου, θα σε προστατεύει. 

Φίλησέ μου την Ολυμπία και όλους τους γνωστούς και φίλους. Έζησα τίμιος και τέτοιος πεθαίνω. Σου αφήνω το ρολόι μου να το φοράς, αφού σου άρεζε τόσο πολύ.

Αντίο για πάντα. Τόλης.

Υ.Γ. Πεθαίνω ευχαριστημένος, γιατί στο τελευταίο δέμα είδα τα γράμματά σου..."

Και το τελευταίο γράμμα του Κώστα Κιτσόπουλου:

"Πολυαγαπημένα μου πρόσωπα.

Λαμπρινή, Ευθαλία, Διονύση, Μητέρα και Πατέρα. Σας φιλώ όλους χίλιες φορές. Μάθετε ότι σήμερα Σάββατον 19 Ιουνίου και αυτήν την στιγμήν ώρα 6.30 πρωϊνήν, εκτελούμαι από τας Γερμανικάς Αρχάς. Σας παρακαλώ να μην κλάψετε και να μη θρηνήσετε. Είναι η τελευταία μου παράκλησις. Θέλω να φανείτε κι εσείς γενναίοι όπως φάνηκα κι εγώ μέχρι τέλους. 

Η Πατρίς ας τιμήσει τας υπηρεσίας τας οποίας προσέφερα ως τίμιος στρατιώτης επί 12 ολόκληρα χρόνια και ας ανταμείψει την οικογένειά μου. 

Σας χαιρετώ όλους πέρα ως πέρα, αγαπημένα μου αδέλφια και συγγενείς. Με την ίδια χαρά και τον ίδιον ενθουσιασμόν, θέλω και σεις να διαβάσετε το γράμμα μου και να χαρείτε. Ευχαριστώ θερμά τον Κώστα και τον Αλέκο.

Γεια σας:  Ζήτω η Ελλάς! 

Κώστας". 

Πηγή: Γιάννης Ιωαννίδης, Έλληνες και ξένοι κατάσκοποι στην Ελλάδα, Αθήναι 1960 - Η φωτογραφία δημιουργήθηκε με την βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης.

Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι αυτοί οι δύο γενναίοι Έλληνες, όταν έγραφαν τούτες τις τελευταίες λέξεις για τους αγαπημένους τους, ήξεραν ότι θα εκτελούνταν. Και όταν οι αγαπημένοι τους τις διάβαζαν, οι ήρωες είχαν ήδη εκτελεστεί από τους ναζί.  

Ποια συναισθήματα έτρεχαν μέσα στις φλέβες τους τις ύστατες εκείνες στιγμές;

Πώς είναι άραγε να υπηρετείς την Πατρίδα, να σε δολοφονούν εν ψυχρώ κι εσύ να φωνάζεις ακόμα: Ζήτω η Ελλάς!...