Η Λαμπάδα της Πτολεμαΐδας: Το Χρονικό μιας Σβηστής Αυτάρκειας

 

3/4/2026

Αυτές τις μέρες, καθώς οι εθνοπατέρες μας ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για την έξοδο του Πάσχα στην επαρχία, η Πτολεμαΐδα 5 στέκει εκεί, βουβή και σβηστή από τον περασμένο Δεκέμβριο.

Ένας γίγαντας δισεκατομμυρίων που μας υποσχέθηκαν ότι θα είναι η ασπίδα μας, κατάντησε να είναι το πιο ακριβό σκηνικό σε μια παράσταση παραλόγου, την ώρα που ο κόσμος λυγίζει κάτω από το βάρος των λογαριασμών.

Είναι να απορεί κανείς με τη “σοφία” όσων διοικούν. Αντί να πατήσουν το κουμπί για να πάρει μπρος η δική μας μηχανή, μας έβαλαν να παίζουμε έναν ιδιότυπο τζόγο με χρωματιστά τιμολόγια. Μας βάφτισαν “παίκτες” στο χρηματιστήριο ενέργειας, για να κρύψουν ότι η Πτολεμαΐδα 5 μένει κλειστή επειδή ο δικός μας λιγνίτης “χαλάει” τη σούπα του εισαγόμενου φυσικού αερίου και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Πίσω από τις δικαιολογίες για το Ιράν και τις διεθνείς κρίσεις, κρύβεται η σκληρή αλήθεια: Η ενεργειακή μας ασφάλεια θυσιάζεται στον βωμό των κερδών.

Προτιμούν να είμαστε όμηροι των αγωγών και των μεσαζόντων, παρά να αξιοποιήσουμε τον πλούτο που έχουμε κάτω από τα πόδια μας. Η αυτάρκεια της χώρας θεωρείται πλέον “κόστος”, ενώ η εξάρτηση από τους ξένους βαφτίζεται “εκσυγχρονισμός”.

Όμως, η εμμονή στην απαξίωση του λιγνίτη αγνοεί τρεις θεμελιώδεις αλήθειες που η επίσημη πολιτική κάνει πως δεν βλέπει:

-Η Ασφάλεια Εφοδιασμού: Όσο βασιζόμαστε στο φυσικό αέριο, είμαστε όμηροι των διαθέσεων της κάθε Τεχεράνης, της κάθε Μόσχας και των διεθνών κερδοσκόπων. Ο λιγνίτης είναι κάτω από τα πόδια μας. Δεν χρειάζεται αγωγούς, ούτε δεξαμενόπλοια, ούτε γεωπολιτικά παζάρια. Είναι η μοναδική μας εγγύηση ότι δεν θα μείνουμε στο σκοτάδι.

-Το Πραγματικό Κόστος: Μπορεί το CO2 να κάνει τον λιγνίτη ακριβό στα χαρτιά των λογιστών, αλλά το κοινωνικό κόστος μιας οικογένειας που δεν μπορεί να ζεσταθεί ή μιας βιοτεχνίας που κλείνει επειδή το ρεύμα είναι είδος πολυτελείας, είναι απλώς ανυπολόγιστο.

-Η «Πράσινη» Υποκρισία: Η Ευρώπη μας πιέζει για απολιγνιτοποίηση, την ίδια ώρα που η Γερμανία και άλλες ισχυρές χώρες ξανανοίγουν τα δικά τους ανθρακωρυχεία μόλις “σφίξουν τα γάλατα”. Εμείς επιλέγουμε να είμαστε “βασιλικότεροι του βασιλέως”, σβήνοντας μια μονάδα που δεν πρόλαβε καν να αποσβέσει τα χρήματα που πλήρωσε ο ελληνικός λαός.

Και τώρα, θα έρθουν πάλι στα χωριά μας. Θα περπατήσουν στις πλατείες, θα μοιράσουν χειραψίες και θα φιλήσουν σταυρωτά τους ανθρώπους που όλο το χειμώνα μετρούσαν τις κιλοβατώρες με το σταγονόμετρο.

Μην τους αρνηθείτε το καλωσόρισμα. Δώστε τους τη λαμπάδα που τους αναλογεί – ίσως τη μοναδική πηγή φωτός που απέμεινε να θυμίζει πως η ενέργεια δεν είναι παιχνίδι με χρώματα, αλλά δικαίωμα επιβίωσης. Ας τους θυμίσουμε, ανάμεσα στις ευχές, πως όσο η Πτολεμαΐδα 5 παραμένει σβηστή για να μη χάσουν τα κέρδη τους οι λίγοι, η δική τους “ανάπτυξη” θα παραμένει ένα σκοτεινό δωμάτιο για τους πολλούς.

Η Πτολεμαΐδα 5 δεν είναι απλά μια μονάδα παραγωγής, είναι η τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι στην ενεργειακή φτώχεια. Όταν ένα κράτος προτιμά να πληρώνει πρόστιμα και να εισάγει ακριβή “ελπίδα” αντί να παράγει τη δική του πραγματικότητα, τότε η λέξη αυτάρκεια διαγράφεται από το λεξικό και τη θέση της παίρνει η υποτέλεια.

Καλή Ανάσταση – κυρίως στη λογική και την αξιοπρέπειά μας.

Φωτεινή Ζούλφου – Ελλήνων Φως