24/5/2026
Την Ελλάδα την αγαπήσαμε από τα γεννοφάσκια μας.
Σαν όνειρο προαιώνιο και σαν αύρα που μας χαϊδεύει τις νύκτες.
Κληρονομήσαμε αυτήν την αγάπη απ΄ αυτούς που έτρωγαν πέτρες.
Την αγαπήσαμε μέσα στ’ αγκάθια και τις πέτρες…
κι ας θελήσαμε στην απελπισία μας
να την ποθήσουν όλοι
έστω για τα φτειασίδια της
έστω για τα μπιχλιμπίδια που πρόσκαιρα λάμπουν!
Την Ελλάδα την
αγαπήσαμε γιατί ταυτίστηκε με το είναι μας
και την ελεύθερη ψυχή μας.
Την αγαπήσαμε χωρίς να ζητήσουμε άδεια από κανέναν
γιατί δεν ανήκει σε κανέναν από τους πολίτες της,
γιατί δεν ανήκει μόνο στους πολίτες της.
Δεν ανήκει μόνο σ’ όσους κατάφεραν να πάρουν το πιστοποιητικό.
Δεν τη χαρίσαμε ποτέ μονάχα σ’ εκείνους!
Την Ελλάδα την
αγαπήσαμε ατόφια ως Έλληνες κι εμείς
αυτής της ανατολικής εσχατιάς.
Αυτής της ξεχασμένης ανατολικής εσχατιάς της.
Την αγαπήσαμε, ίσως, όχι γι’ αυτό που τώρα είναι.
Όχι για το αθηναϊκό κρατίδιο που την κατάντησαν!
Την αγαπήσαμε για κάθε χρυσή στιγμή της,
για ό,τι μας έκανε περήφανους,
για το αίμα στις φλέβες μας και
τη λαλιά που κυλάει στον αέρα μας.
Για όσους μ’ αυτοθυσία μας δίδαξαν πως αξίζει τον θάνατο η Λευτεριά της!
Την Ελλάδα την αγαπήσαμε ατόφια από τα γεννοφάσκια μας.
Την αγαπήσαμε,
για ό,τι καλύτερο κατορθώσαμε να γίνουμε,
κι ό,τι αληθινότερο ποθήσαμε να είμαστε!
Υ/Γ. Καθημερινά η Κύπρος μού επιβεβαιώνει πως είναι Ελλάδα. Κι
ως γνωστόν η Ελλάδα όπου και να πας σε πληγώνει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου