10/8/2026
Όλη μας η ύπαρξη
πλημμύρισε στα μάτια μας.
Εσύ που έτρεξες να σώσεις
τον πληγιασμένο Έλληνα
που ακόμα βάραγαν οι τούρκοι.
Εσύ που πήρες την θέση του
στην ματωμένη γη.
Επάνω σου έπεσε λυσσασμένος
ο τουρκικός όχλος.
Ρόπαλα, πέτρες, σάλια, κτηνώδεις κραυγές
εκσφενδονίστηκαν πάνω σε εσένα,
εσένα που ήσουν άοπλος!
Εσύ, δεν είδες πως πιο πάνω τους
στεκόταν ο αγαπημένος σου Νικηταράς
με το σπαθί στο χέρι,
αλλιώς θα άπλωνες το δικό σου και
μ΄ αυτό το σπαθί, ω, τι θα έκανες μ΄ αυτό το σπαθί!
Εσύ, δεν είδες πως πιο πάνω τους,
όλο και περισσότεροι ήρωες κράδαιναν τα σπαθιά τους.
Εσύ είδες σιμά τος τον Παλληκαρίδη,
ντυμένο στα Γαλανόλευκα,
να σου απλώνει τα σκαλιά της Λευτεριάς!
Από τότε, το μοιρολόι σφαγιάζει την λογική μας,
ο θρήνος παγώνει το αίμα μας.
Κι η ατιμωρισιά των δολοφόνων, μα και η αναλγησία των πολιτικών,
των υπερασπιστών του ανύπαρκτου διεθνούς δικαίου,
σκοτεινιάζουν κάθε ήλιο,
βρικολακιάζουν κάθε φεγγάρι,
μα να, εμείς οι εναπομείναντες, επιμένουμε ακόμα, και πάντα.
Ο Ελληνισμός απαιτεί
η Κύπρος επιτέλους να ελευθερωθεί!
Νίκη Μάρκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου