Περί διαδηλώσεων ένας λόγος

 
28/2/2026

Μια διαδήλωση παρουσιάζεται ως πράξη αντίστασης. Ως η στιγμή που ο άνθρωπος βγαίνει από τον ιδιωτικό του χώρο και στέκεται απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Αυτό είναι το ορατό της πρόσωπο. Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, λιγότερο ορατό: η διαδήλωση ως προβλέψιμη συμπεριφορά.

Το σύστημα δεν λειτουργεί μόνο με απαγορεύσεις. Λειτουργεί κυρίως με γνώση. Όταν γνωρίζει ότι η πίεση θα οδηγήσει σε διαμαρτυρία, η διαμαρτυρία παύει να είναι απρόβλεπτη. Γίνεται μέρος του κύκλου. Όπως η βαλβίδα σε έναν λέβητα: δεν σταματά την πίεση, αλλά την απελευθερώνει σε δόσεις για να μην προκληθεί έκρηξη.

Ο άνθρωπος που διαδηλώνει βιώνει τη στιγμή ως ρήξη. Και είναι, σε προσωπικό επίπεδο. Στέκεται όρθιος, φωνάζει, νιώθει ότι αρνείται. Όμως την επόμενη ημέρα επιστρέφει. Όχι επειδή πρόδωσε τον εαυτό του, αλλά επειδή η ζωή του είναι δεμένη με τη συνέχεια. Έχει υποχρεώσεις, ανάγκες, φόβους, όρια. Το σύστημα δεν χρειάζεται να τον νικήσει. Χρειάζεται μόνο να αντέξει περισσότερο από τη στιγμή της έντασης.

Η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στο να ελέγχεις τι κάνουν οι άνθρωποι, αλλά στο να γνωρίζεις μέχρι πού μπορούν να φτάσουν. Όταν η αντίδραση έχει μορφή που επαναλαμβάνεται, παύει να είναι άγνωστη. Γίνεται διαχειρίσιμη.

Υπάρχει και κάτι βαθύτερο. Η διαδήλωση δίνει στον άνθρωπο την αίσθηση ότι ενήργησε. Και αυτή η αίσθηση είναι πραγματική. Αλλά πολλές φορές λειτουργεί και ως σημείο ολοκλήρωσης. Σαν να έκλεισε ένας κύκλος. Η οργή βρήκε διέξοδο, εκφράστηκε, και έτσι δεν παραμένει μέσα του με την ίδια ένταση. Δεν εξαφανίζεται, αλλά μετατρέπεται σε μνήμη αντί για άμεση δύναμη.

Το σύστημα δεν είναι μόνο νόμοι και μηχανισμοί. Είναι και χρόνος. Ο χρόνος είναι ο πιο σιωπηλός του σύμμαχος. Γιατί γνωρίζει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να παραμείνουν σε κατάσταση σύγκρουσης επ’ αόριστον. Θα επιστρέψουν, όχι επειδή πείστηκαν, αλλά επειδή κουράστηκαν.

Και εκεί βρίσκεται η πιο λεπτή μορφή ελέγχου. Όχι στο να εμποδίζεις τη φωνή, αλλά στο να γνωρίζεις ότι η φωνή θα έχει τέλος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η διαδήλωση είναι ψεύτικη. Σημαίνει ότι από μόνη της δεν αρκεί. Είναι σύμπτωμα, όχι μεταμόρφωση. Είναι ένδειξη ότι κάτι υπάρχει, όχι απόδειξη ότι κάτι άλλαξε.

Η αληθινή ρήξη δεν είναι πάντα θορυβώδης. Είναι εκείνη που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Εκείνη που δεν τελειώνει όταν αδειάζει ο δρόμος. Εκείνη που δεν επιστρέφει στην προηγούμενη της μορφή.

Γιατί στο τέλος, αυτό που δεν μπορεί να ελεγχθεί δεν είναι το πλήθος.

Είναι ο άνθρωπος που δεν επιστρέφει πλέον ο ίδιος.

Νήφων - Πηγή: ellinonfos.gr