20/2/2026
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια πόλη που αποφάσισε να υπακούει τυφλά σε έναν “αόρατο εχθρό”, οι άνθρωποι δεν πέθαιναν απλώς — ταφόντουσαν σε πλαστικούς σάκους, σαν να ήταν δώρα σε ένα σουρεαλιστικό πάρτι.
Γράφει η Φωτεινή ΖούλφουΟι σάκοι έγιναν οι πρωταγωνιστές, στιλάτοι και αεροστεγείς, γιατί ποιος χρειάζεται αέρα, έδαφος ή μικροοργανισμούς όταν προέχει η ασφάλεια; Η φύση κοίταξε με αμηχανία, τα παιδιά δέκα ετών έκαναν γκριμάτσες απορίας, οι υπεύθυνοι όμως έσκυψαν και υπηρέτησαν υπερήφανα το καθήκον τους. Όχι τη ζωή. Το πρωτόκολλο.
Και μετά ήρθαν οι ξαφνικίτιδες. Όχι σαν ψίθυρος, αλλά σαν
συνήθεια. Οι νεκροί αυξάνονταν, λες και κάποιος απομακρυσμένα πατούσε ένα
κουμπί κι έσβηνε ζωές, και μαζί τους αυξανόταν και η ανάγκη για χώρο. Η γη δεν
προλάβαινε να καταπιεί αυτούς που της ανήκαν. Οι τάφοι άνοιγαν ξανά. Εκταφές.
Και μετά επανενταφιασμοί. Η αναμονή δεν ήταν πια για τους ζωντανούς. Ήταν για
τους νεκρούς. Και οι υπάλληλοι; Αναρωτιούνταν αν έπρεπε να φορούν κράνη ή
μάσκες… ή απλώς να χορεύουν για να αποφύγουν τις πλαστικές παγίδες.
Και εκεί, μέσα σε αυτή τη διαδικασία, συνέβη η πραγματική
μεταμόρφωση. Ο άνθρωπος έπαψε να είναι άνθρωπος. Έγινε αριθμός. Έγινε θέση που
έπρεπε να αδειάσει. Έγινε καταχώριση. Ένα όνομα που κάποτε είχε φωνή, έγινε
γραμμή σε ένα αρχείο. Και όλοι το έβλεπαν. Όλοι το ήξεραν. Αλλά κανείς δεν
μιλούσε. Γιατί όταν ο φόβος γίνεται σύστημα, η σιωπή γίνεται καθήκον.
Και το φινάλε; Η καύση. Η "έξυπνη" λύση για όσους σάκους
αρνούνταν να συνεργαστούν με τον χρόνο. Οι νεκροί έγιναν στάχτη πιο γρήγορα απ’
όσο έγιναν μνήμη. Οι οικογένειες έμειναν με ένα δοχείο αντί για έναν τόπο. Και
ο χώρος ελευθερώθηκε. Πάντα αυτό ήταν το ζητούμενο. Ο χώρος.
Έτσι η λογική πήγε διακοπές, η φύση κοίταξε αμήχανα, και οι
άνθρωποι έμαθαν το πιο σιωπηλό μάθημα: δεν είναι ο θάνατος που τρομάζει περισσότερο.
Είναι η στιγμή που παύεις να είσαι κάποιος και γίνεσαι διαθεσιμότητα.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική. -Πηγή: ellinonfos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου