Αφού τον βασάνισαν φρικτά για μέρες οι ναζί τον Ματθαίο Ανδρόνικο, τον οδήγησαν στο δικαστήριο κι από κει, καταδικασμένο οριστικά και αμετάκλητα, στο κελί όπου περίμενε να εκτελεστεί. Λίγο πριν το τέλος, έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του:
"Φυλακές Αβέρωφ
Πέμπτη 20 του Μάη 1943. Ώρα 6 π.μ.
Σεβαστέ μου πατέρα,
Όταν θα πάρεις το γράμμα μου αυτό δεν θα υπάρχω πια. Πεθαίνω
ήσυχος και περήφανος ότι εξετέλεσα πλήρως το καθήκον μου προς την Πατρίδα και
την υπόσχεση που έδωσα εκεί κάτω στη Μ. Ανατολή στους εκπροσώπους της μεγάλης
μας Συμμάχου, της Αγγλίας. Πιστεύω ότι ετίμησα τη λατρευτή ιδιαίτερη πατρίδα
μου, το ωραίο νησάκι μας, τη Μύκονο. Η σκέψις μου και οι τελευταίοι λογισμοί
μου πετούν στη γλυκειά μου μανούλα που ξέρω την αδυναμία της για μένα και
νοιώθω πόσο θα σπαράξει την ψυχή της ο χαμός μου. Πατέρα, προσπάθησε να την
παρηγορήσεις, προσπάθησε να της γλυκάνεις τον αγιάτρευτο πόνο της. Ο χρόνος
είναι γιατρός. Αύριο θα παντρέψετε την αδελφούλα μου, θα κάνει παιδιά και θα
παρηγορηθείτε κι΄ οι δυο σας, δίνοντας αγάπη σ΄ αυτά. Θέλω και παρακαλώ να
μεταφέρετε τα οστά μου στην πολυαγαπημένη μου Μύκονο. Σου υπόσχομαι, πατέρα, να
μη δειλιάσω και ξέρε πως σε λίγο οι τελευταίες μου λέξεις θα είναι: ΖΗΤΩ Η
ΕΛΛΑΔΑ .
Ύστερα με μεγάλη κατάνυξη εξομολογήθηκε τα τόσα λίγα, τα
τόσο ασήμαντα αμαρτήματά του - αμαρτήματα μιας ζωής που δεν πάτησε ούτε τα
είκοσι της χρόνια - κοινώνησε και ρίχνοντας μια ματιά γύρω του, τραγούδησε όπως
κι ο Διάκος:
Για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει!
Όταν οι Γερμανοί τον οδήγησαν στον τόπο της εκτελέσεως του
κι ο επί κεφαλής αξιωματικός έδωσε διαταγή να πυροβολήσουν, ο Ματθαίος
Ανδρόνικος, το παληκαράκι αυτό με τη γλυκειά, την τρυφερή ψυχή, την ψυχή που
έχουν όλοι οι μεγάλοι ήρωες, πρόφτασε να φωνάξει:
-Ζήτω η Ελλάδα!
Κι έπεσε διάτρητος απ΄ τις σφαίρες. Το πτώμα του, μαζί με τ΄
άλλα πτώματα των ταυτοχρόνως εκτελεσθέντων Λιάκου, Μεταξά κλπ. παραλήφθηκε από
την υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων - που συνεστήθηκε τότε με την επέμβαση
του Μ. Α. Δαμασκηνού - και ενταφιάστηκε στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών, στο υπ΄
αριθμ. 28 διαμέρισμα υπ΄ αύξ. αριθμ. 1214.
Την επομένη του τουφεκισμού του, πήγε ο πατέρας του στο
Νεκροταφείο κι επειδή ήθελε να πειστεί ότι ο τάφος αυτός σκέπαζε πραγματικά το
παιδί του, θέλησε να το ξεθάψει κρυφά. Και το έκανε. Φάνηκε σε λίγο το κεφάλι
του μάρτυρα. Τόπιασε απ΄ τα μαλλιά και τ΄ ανασήκωσε λίγο, σκούπισε με το
μαντήλι του τα αίματα και τα χώματα από το πρόσωπό του, το γνώρισε, το φίλησε
και το ξανάθαψε.
Η προσφορά του Ματθαίου Ανδρόνικου στο μυστικό πόλεμο της
Ελλάδας αναγνωρίστηκε επίσημα από την Ελληνική πατρίδα. Του απενεμήθη Αργυρούν
Αριστείον Ανδρείας και κατά διαταγή του Γεν. Επιτελείου Στρατού (αριθμ. Πρωτ.
157166/Β5/1) ονομάστηκε Ήρωας. Επίσης τα οστά του μεταφερθήκανε, κατά την
επιθυμία του, στη Μύκονο, με μεγάλες στρατιωτικές τιμές, με το ναρκαλιευτικό
του Β. Ν. "Δήλος".
Πηγή: Γιάννης Ιωαννίδης, Έλληνες και ξένοι κατάσκοποι στην
Ελλάδα, Αθήναι 1960
Σημείωση: Μετά την απονομή που ανωτέρω περιγράφεται, η πολιτεία φρόντισε η μνήμη του Ανδρόνικου, του Λιάκου και του Ρούσσου, να μείνει στο νεκροταφείο... Ουδείς μαθαίνει για την αυτοθυσία και την μεγαλοπρέπεια έναντι του Έθνους των τριών παλικαριών μας. Ντροπή...
Διαβάστε επίσης:
-Τρεις Έλληνες κατάσκοποι στα χέρια των ναζί: Ανδρόνικος, Λιάκος, Ρούσσος
-Ανδρόνικος Ματθαίος, Έλληνας κατάσκοπος: Τα φρικτά βασανιστήρια από τους ναζί και τον Έλληνα προδότη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου